توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فقهاي طباطبائي ايران دارای 46 اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ريختگي احتمالي در متون زير ،دليل ان کپي کردن اين مطالب از داخل فایل مي باشد و در فايل اصلي پاورپوینت کامل فقهاي طباطبائي ايران،به هيچ وجه بهم ريختگي وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل فقهاي طباطبائي ايران :

آل طباطبای ایران

از اواخر سد 2 ق/8 م گروهی از علویان حجاز و عراق بر اثر شرایط نامساعد سیاسی در قلمرو خلافت عباسیان و آزار امیران ترک‌نژاد آنان، به ایران که در آن روزگار گردن‌فرازی‌های عباسیان را بر نمی‌تافت، پناه آوردند و در این سرزمین یا به جنگ سیاسی و قهرآمیز خود بر ضد عباسیان ادامه دادند و یا به زندگی آرام و بی‌دغدغ خویش پرداختند.

فهرست مندرجات

1 - احمد بن محمد
2 - علمای طباطبایی
2.1 - ابن طباطبا
2.1.1 - زندگی
2.1.2 - آثار
2.2 - شهاب
2.3 - حسین بن محمد
2.4 - محمد بن محمد
2.5 - ناصر الخراسانی
2.6 - عبدالغفار بن عمادالدین
2.7 - عبدالوهاب بن عبدالغفار
2.8 - فیض‌الله بن غیاث‌الدین
2.9 - قاسم بن محمدحسن
2.10 - فتاح طباطبایی
2.11 - صادق بن مهدی
2.12 - علمای دیگر
3 - فهرست منابع
4 - پانویس
5 - منبع

احمد بن محمد

یکی از این کسان که در نیم دوم سد 3 ق/9 م از کوفه به ایران آمد و در اصفهان ساکن شد، احمد بن محمد بن احمد بن ابراهیم طباطبا بود.
وی که دقیقاً روشن نیست در چه سالی وارد اصفهان شد، در این شهر زیست و در همان‌جا درگذشت.
فرزندان او در اصفهان ماندگار شدند و در سده‌های بعد به سراسر ایران راه یافتند.
شاخه‌هایی از آن بار دیگر به عراق رفتند و در عتبات ساکن شدند، مانند آل بحرالعلوم (ه م) و حکیم (ه م).

علمای طباطبایی

از نسل احمد عالمان، شاعران، ادیبان، فقیهان و امیران ناموری در ایران و عراق پدید آمدند که برخی از آنان اینانند:

ابن طباطبا

ابوالحسن محمد بن احمد معروف به ابن طباطبا (د 322 ق/934 م)، عالم، ادیب، شاعر، محقق و نویسنده.
گفته شده است که وی در اصفهان پا به جهان نهاد و در همان‌جا رشد یافت و تا پایان عمر در این شهر زیست و در همان‌جا درگذشت.
از این‌رو به ابن طباطبای اصفهانی شهرت یافت.

[1] محیط طباطبایی، محمد، «شوخی جدی»، ج1، ص40، یغما، س 18، شم‌ 1، فروردین 1344ش.

ابوالحسن به گرفتگی زبان دچار بود.

زندگی

گرچه وی در دوران ناتوانی سیاسی عباسیان می‌زیست و در آن روزگار بازار سیاست و مبارزه گرم بود، اما او یک‌سره به کارهای علمی و ادبی و شعر و شاعری پرداخت و عمری را به آسودگی به سر آورد. از رفاه و دارایی بسیار نیز بهره‌مند بود.
بیش‌ترین شهرت او توجه به شعر و شاعری به زبان عرب است.
شعرهای او را متوسط دانسته‌اند، اما وی را در نقد ادبی تونا خوانده‌اند.

[2] امین، محسن، اعیان الشیعه، ج9، ص73 74، بیروت، 1403 ق/1983 م.

برخی از آثار او که باقی‌مانده در این فن است.
او از شاعرانی است که در بیان واقع غدیر خم اشعاری دارد.

[3] امینی، عبدالحسین، الغدیر، ج3، ص340، بیروت، 1387 ق/1967 م.

[4] ابن معصوم، علی، انوار الربیع، ج1، ص297.

گفته‌اند که ابوالحسن همواره آرزوی دیدار عبدالله بن معتز (د 296 ق/909 م) شاعر معروف و ساکن بغداد را داشت، اما هرگز او را ندید.
در اواخر زندگی معتز اشعاری از او به دستش رسید.
گفته شده که ابوالحسن 64 سال زندگی کرد.

آثار

برخی از آثار او بدین قرار است: المدخل فی معرفه المعمّی من الشعر، الشعر و الشّعراء، تهذیب الطبع، فرائد الدّرّ،

[5] امینی، عبدالحسین، الغدیر، ج3، ص340، بیروت، 1387 ق/1967 م.

[6] امینی، عبدالحسین، الغدیر، ج3، ص341، بیروت، 1387 ق/1967 م.

دیوان شعر که در 1332 ق/1914 م در صیدا چاپ شده است،

[7] بروکلمان، کارل، تاریخ الادب العربی، ج2، ص100، ترجم عبدالحلیم النّجار، قاهره، 1974 م.

عیارالشعر که در 1375 ق/1956 م به کوشش طه حاجری و محمد زغلول سلام در قاهره چاپ شده است، العروض، سنام المعالی، فی تقریظ الدفاتر.

[8] بستانی، ف، ذیل ابن طباطبا.

شهاب

ابوالحسن علی بن محمد بن احمد ملقب به شهاب، ادیب و شاعر.
از تولد، زندگی و مرگ او اطلاع دقیقی در دست نیست.
او در اصفهان زاده شد و مانند پدر در ادبیات عرب مهارت یافت و در شعر و شاعری بلندآوازه گشت و در اصفهان درگذشت.
سادات طباطبایی آل بحرالعلوم که در سد 11 ق/17 م از ایران به نجف هجرت کردند، با 18 نسل به علی شاعر (شهاب) اصفهانی می‌رسند.

حسین بن محمد

حسین بن محمد بن ابی‌طالب بن قاسم بن محمد، نسب‌شناس و از عالمان طباطبایی ایران.

[9] ابن عنبه، احمد بن علی، عمده الطالب، ج1، ص173، نجف، 1380 ق/1961 م.

[10] ابن عنبه، احمد بن علی، عمده الطالب، ج1، ص174، نجف، 1380 ق/1961 م.

محمد بن محمد

محمد بن محمد بن حسن بن ابی البرکات، چیزی از احوال او روشن نیست.
به گفت ابن عنبه از عالمان این خاندان و از نبیرگان محمد شاعر (ابن طباطبا) اصفهانی بود.

[11] ابن عنبه، احمد بن علی، عمده الطالب، ج1، ص173، نجف، 1380 ق/1961 م.

[12] ابن عنبه، احمد بن علی، عمده الطالب، ج1، ص174، نجف، 1380 ق/1961 م.

ناصر الخراسانی

ابواسماعیل ناصر الخراسانی، از نسل محمد شاعر اصفهانی بود و در سد 5 ق/11 م به روزگار طغرل سلجوقی (د 455 ق/1063 م) می‌زیست.
کتاب منتقله الطّالبیین نوشت اوست.
این کتاب به کوشش محمد مهدی سیّد حسن خرسان در 1388 ق/1968 م در نجف چاپ شده است.

[13] شامی، عبدالامیر، تاریخ الفرقه الزیدیه، ج1، ص367، نجف، 1394 ق/1974 م.

عبدالغفار بن عمادالدین

امیر عبدالغفار بن عمادالدین، فقیه، عارف، سیاستمدار و شیخ الاسلام، از سادات طباطبایی است و نسبش با 8 واسطه به علی شاعر اصفهانی می‌رسد.
روشن نیست که خود و یا نیاکانش در چه زمانی و چرا به آذربایجان کوچیده‌اند.
او در سد 9 ق/15 م در روزگار فرمان‌روایی آق قویونلو در آذربایجان می‌زیسته و از سوی حسن بیک که از 872 تا 882 ق/1467 تا 1477 م در تبریز حکم‌رانی داشته، به سمت شیخ الاسلام آذربایجان گمارده شده است. او عنوان «امیر» نیز داشته است.
وی را به علم و عرفان و پارسایی ستوده‌اند.
گفته شده که او در حکومت حسن بیک درگذشته است؛ از این‌رو مرگ او را باید قبل از 882 ق/1477 م دانست.
گفته‌اند که فرزندان میران شاه گورکانی که در آن روزگار در آذربایجان بودند و خود را از مریدان و پیروان عبدالغفار می‌دانستند، جناز سید را با احترام در مزار خانوادگیشان در سرخاب تبریز به خاک سپردند.

[14] کربلایی تبریزی، حافظ حسین، روضات الجنان، ج1، ص214، به کوشش جعفر سلطان القرایی، تهران، 1344ش.

عبدالوهاب بن عبدالغفار

امیر سراج‌الدین عبدالوهاب بن امیر عبدالغفار (د 927 ق/1521 م)، عالم، عارف، فقیه و شیخ الاسلام.
او در اواخر سد 9 ق/15 م و اوایل سد 10 ق/16 م می‌زیسته است.
گفته‌اند که در سمرقند زاده شده و سال‌ها در آن شهر به سر برده است.
پدرش در واپسین روزهای زندگی او را به تبریز فرا خواند، اما هنگامی که به این شهر رسید پدر درگذشته بود.
وی از سوی فرمان‌روایان تبریز به سمت شیخ الاسلام آذربایجان گماشته شد.
در همین مقام بود تا شاه اسماعیل صفوی (891-930 ق/1486-1524 م) به قدرت رسید و با سرعت قدرت‌های محلی را برانداخت و سلطنت صفوی را بنیاد نهاد.
گرچه او نسبت به خاندان عبدالوهاب خوشبین نبود، در 920 ق/1514 م که از عثمانیان شکست خورد، سید را به عنوان فرستاد ویژه خود نزد سلطان سلیم عثمانی. (د 926 ق/1520م) فرستاد. سلیم او را به زندان انداخت.
او هم‌چنان در زندان ماند تا سلیم درگذشت و فرزندش سلطان سلیمان (د 974 ق/1566 م) به جای پدر نشست و عبدالوهاب