توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فطرت الهي دارای 110 اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ريختگي احتمالي در متون زير ،دليل ان کپي کردن اين مطالب از داخل فایل مي باشد و در فايل اصلي پاورپوینت کامل فطرت الهي،به هيچ وجه بهم ريختگي وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل فطرت الهي :

فطرت

فطرت نوعی خاص از آفرینش‌ و راهنمای انسان به سوی خدا است.

فهرست مندرجات

1 - تعریف
2 - مراد از فطرت
3 - فطرت در قرآن
4 - ترادف فطرت با صبغه و حنیف
5 - میثاق در عالم ذر
6 - معنای طبع و غریزه
7 - معرفت فطری
8 - وجدانیات
9 - خداشناسی فطری
10 - توحید فطری در قرآن
11 - اثبات فطرت
11.1 - دلیل فلسفی
11.2 - دلایل شهودی
11.2.1 - تجربه درونی
11.2.2 - میل به کمال مطلق
12 - دلایل بر فطرت خداجوی انسان
12.1 - آیه فطرت
12.2 - آیه میثاق
12.3 - آیات دیگر
12.4 - در نهج‌البلاغه
12.5 - روایات متعدد
13 - دلایل خداشناسی فطری
13.1 - واقعیّت‌های تاریخی
13.2 - شواهد باستان‌شناسی
13.3 - کشفیّات روان‌شناختی
13.4 - ناکامی تبلیغات ضدّ دینی
13.5 - شواهد شخصی
13.6 - گواهی دانشمندان
14 - موانع شکوفایی فطرت
14.1 - آلودگی روح انسان به گناه
14.2 - محیط نامناسب
14.3 - بیان نادرست مفاهیم دین
15 - پانویس
16 - منبع

تعریف

فطرت واژه‌ای عربی از ماده (ف، ط، ر) است. «فطر» در عربی به معنی شکافتن و آفریدن ابتدائی و بدون سابقه، آمده است.

[1] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج5، ص55.

[2] جوهری، اسماعیل بن حماد، الصحاح فی اللغه و العلوم، ج2، ص781.

[3] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ج3، ص438، تحقیق سید احمد حسینی، انتشارات کتابفروشی مرتضوی، تهران، چاپ دوم، 1362.

و در قرآن به هر دو معنی به کار رفته است. (افی الله شک فاطر السموات و الارض

[4] ابراهیم/سوره14، آیه10.

اذا السماء انفطرت.

[5] انفطار/سوره82، آیه1.

)

مراد از فطرت

فطرت بر وزن فعله برای بیان حالت فعل و به معنی سرشت، طبیعت و خلقت‌ خاص است

[6] فیومی، احمد بن محمد، المصباح المنیر، ص476، دارالهجره، قم، چاپ نخست، 1405.

فطرت و فطریات اصطلاح‌های متعددی دارد اما آن چه منظور این مقاله است، نحوه خاص آفرینش انسان است: «انسان فطرت دارد» به این معنی است که انسان مانند لوح سفید یا خمیر شکل یافته‌ای، به دنیا نمی‌آید بلکه از آغاز بینش‌ها و گرایش‌های خدادادی خاصی را به همراه دارد که انتخاب‌ها و افعال او را در طول زندگی جهت می‌دهد و منظور از «فطری بودن توحید» این است که انسان نسبت‌ به تعالیم انبیاء، لااقتضاء و خنثی نیست، بلکه در سرشت انسان، فطرت و تقاضایی است که بعثت انبیا پاسخگوی آن است و پیامبران الهی چیزی را عرضه داشته‌اند که بشر طبق سرشت ‌خود در جست و جوی آن است.

[7] مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، ج3، ص602، صدرا، تهران.

اگر ما برای انسان یک سلسله ویژگی‌ها در اصل خلقت قائل باشیم، مفهوم فطرت را می‌دهد. فطرت انسان یعنی ویژگی‌هایی در اصل خلقت و آفرینش انسان.

[8] مطهری، مرتضی، فطرت، ص19.

در دیدگاه قرآنی، در سرشت انسان، ویژگی‌هایی نهفته است که انسانیت او وامدار آنها است.

[9] شمس/سوره91، آیه8.

فطرت، راهنمای انسان به سوی خدا است.

فطرت در قرآن

قرآن کریم این کلمه را برای انسان و رابطه او با دین به کار می‌برد.

[10] روم/سوره30، آیه30.

[11] ابن اثیر، مبارک بن محمد، النهایه فی غریب الحدیث والاثر، ج3، ص457.

[12] شهید مطهری، مرتضی، فطرت، ج1، ص14.

ترادف فطرت با صبغه و حنیف

فطرت با کلمه «صبغه» و «حنیف» نیز قرابت و ترادف معنایی دارد و از این‌رو، دین خدا را «فطرت اللَّه» و «صبغه اللَّه»

[13] روم/سوره30،آیه30.

[14] بقره/سوره2، آیه138.

و «آیین حنیف» نیز گویند.

[15] مطهری، مرتضی، فطرت، ج1، ص24.

میثاق در عالم ذر

خداوند در عالم ذر از آدمی بر این دین فطری پیمان (میثاق ذر؛ دین حنیف) گرفته است.

[16] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج3، ص276.

معنای طبع و غریزه

معمولا به ویژگی‌های ذاتی و سرشت و خمیرمایه و نوع آفرینش جمادات، «طبع» و «طبیعت» گویند. و ویژگی‌های ذاتی حیوانات را «غریزه» خوانند.

معرفت فطری

در اینکه آیا انسان از شناخت فطری بهره‌مند است یا نه، اختلاف نظر وجود دارد. قرآن کریم، از سویی ضمیر آدمی را در آغاز تولد، تهی از هر چیز می‌داند

[17] نحل/سوره16، آیه78.

و از سویی دیگر رسالت دین را «تذکّر» می‌شمارد

[18] غاشیه/سوره88، آیه21.

[19] غاشیه/سوره88، آیه22.

و وحی الهی را «ذکر» می‌خواند.

[20] طلاق/سوره65، آیه10.

مراد از تذکر فطری در قرآن «تذکّر افلاطونی» نیست. مراد این است که برخی شناخت‌ها نیازمند آموزش و استدلال نیستند. این شناخت، به گونه فطری و بدیهی است. تنها از گذر آن است که جهان‌بینی انسان پا می‌گیرد.

وجدانیات

در اینجا لازم است میان فطری احساسی و فطری ادراکی فرق نهاد. منطق شناسان، فطری مورد نظر ما را- که به ادراک آدمی ربط ندارد- «وجدانیّات» می‌خوانند. این وجدانیات، از گذر حس باطن درک می‌شوند

[21] سبحانی، جعفر، مدخل مسائل جدید در علم کلام، ص177.

[22] جوادی آملی، عبدالله، تفسیر موضوعی قرآن، ج12، ص30.

امور فطری همگانی‌اند و پیرو شرایط تاریخی و جغرافیایی نیستند و از نهان آدمی شنیده می‌شوند و نیازمند آموزگار بیرونی نیستند و چون با نهاد انسان عجین‌اند، از میان نمی‌روند.

[23] جوادی آملی، عبدالله، تفسیر موضوعی قرآن، ج12، ص30.

[24] امام خمینی، روح‌الله، چهل حدیث، ص181.

خداشناسی فطری

توجّه به ماورای طبیعت و ایمان به مبدأ، از گرایش‌های فطری آدمی است و از درون او مایه و پایه می‌گیرد. روان شناسان، چهار گرایش عالی را در وجود آدمی بازشناخته‌اند:
1. حقیقت‌جویی؛ 2. زیبایی‌خواهی؛ 3. گرایش به خیر و فضیلت؛ 4. عشق و پرستش. گرایش اخیر، همان است که قرآن با عنوان «فطرت اللَّه» از آن یاد می‌کند

[25] روم/سوره30، آیه30.

و بر یکتاپرستی- به عنوان آیین فطری انسان- اشارت می‌برد. کاوش‌های بیرونی نیز گواهی می‌دهند که این گرایش در همه انسان‌ها وجود دارد.

[26] مکی عاملی، محمّد، الالهیات علی هدی الکتاب والسُّنه والعقل، ج1، ص11.

[27] فروغی، محمدعلی، سیر حکمت در اروپا، ج3، ص321.

توحید فطری در قرآن

قرآن از توحید فطری فراوان یاد می‌کند و به یاد می‌آورد که اگر از مشرکان بپرسید، چه کس آسمان‌ها و زمین را آفریده است، می‌گویند: «اللّه»

[28] زخرف/سوره43، آیه9.

[29] عنکبوت/سوره29، آیه61.

و اگر بپرسید چه کس شما را آفریده است، پاسخ می‌گویند: «اللَّه!»

[30] زخرف/سوره43، آیه87.

و اگر بپرسید زمان و آنچه در آن است، از آنِ کیست، خواهند گفت: «اللَّه!»

[31] مؤمنون/سوره23، آیه84-89.

این بدان سبب است که خداشناسی، از امور فطری انسان است و بدیهی و ضروری است و نیازمند استدلال نیست.

[32] امام خمینی، روح‌الله، چهل حدیث، ص181-185.

اثبات فطرت

افزون بر دلیل نقلی از قرآن و روایات، ادله دیگری مانند دلایل فلسفی و شهودی نیز بر وجود فطرت خدا آشنای انسان وجود دارد، که به برخی از آنها اشاره می‌کنیم:

دلیل فلسفی

انسان موجودی مجرد است و هر موجود مجردی، علت و خالق خود را به صورت حضوری درک می‌کند، در نتیجه انسان فطرتا خداشناس است، مجرد بودن انسان به این معناست که آنچه انسانیت انسان و هویت واقعی او را تشکیل می‌دهد، همان که از آن به «روح‌» تعبیر می‌کنیم و با «خود» یا «من‌» به آن اشاره می‌کنیم، موجودی مجرد (غیر مادی) است و از خصوصیات ماده خالی است؛ هر چند از ابزار مادی مانند چشم و گوش و... استفاده می‌کند و بر جسم مادی تاثیر می‌گذارد و از آن اثر می‌پذیرد. منظور از این روح، همان است که شاد یا غمگین می‌شود. هم چنین تفکر، استنتاج و اراده نیز پدیده‌های روحی هستند.
دلایل عقلی و نقلی و شواهد تجربی متعددی بر تجرد روح وجود دارد که در برخی کتب به تفصیل آمده است. (برای نمونه - به دو دلیل اشاره می‌کنیم:
الف) اثبات شخصیت؛ یعنی حقیقتی که با واژه «من‌» یا «خود» از آن یاد می‌شود، در طول عمر، واحد است و با وجود اینکه هر چند سال یک بار همه سلول‌های بدن به تدریج جای خود را به سلول‌های جدید می‌دهند و در طول چند سال، ممکن است ‌بدن شخص تغییرات زیادی کند، حتی ممکن است ‌بخشی از بدن قطع یا فلج‌شود، باز هم مشارالیه «من‌» همان حقیقت نخستین است و هیچ تغییری نمی‌کند، پس «من‌» به این جسم مادی یا بخشی از آن اشاره نمی‌کند، به موجودی مجرد و فرامادی نظر دارد.
ب) نداشتن ویژگی‌های ماده: ماده و مادیات خواصی مانند احتیاج به مکان، قابل قسمت‌بودن و... دارد ولی روح انسان از این خواص خالی است. وقتی ما در خود تامل می‌کنیم، به علم حضوری در می‌یابیم که آن «خود» بعد ندارد و از مکان بی‌نیاز است و فضا را اشغال نمی‌کند. نمی‌توان برای روح، مکانی در بدن یا خارج از بدن تعیین کرد. همچنین نمی‌توان آن را به دو نیمه قسمت کرد. اما اگر جسم و مادی تصور شود، قابل قسمت است. پدیده‌های روحی مانند غم و شادی، تفکر و اراده و... نیز چنین هستند. و چیزی که خواص ماده را ندارد، مجرد و غیر مادی است.)
در توضیح مقدمه دوم دلیل فلسفی (هر موجود مجردی، علت و خالق خود را به صورت حضوری درک می‌کند) باید گفت: از نظر فلسفی معلول، عین ربط به علت‌ خود است و وجود و استقلال معلول به وجود و استقلال علت است و معلول از خود استقلالی ندارد، نسبت معلول به علت، ‌شبیه نسبت‌ شعاع نور به منبع نور است که با قطع اتصال، شعاع معدوم می‌شود، چنین معلول مجردی نمی‌تواند غایب از علت ‌باشد و همیشه در محضر علت ‌خود است و در حد خودش عالم به علتش است.

[33] طباطبائی، محمدحسین، نهایه الحکمه، ج1، ص318.

(علامه طباطبائی در نهایه‌الحکمه می‌نویسند: «و کذلک العله حاضره بوجودها لمعلولها الرابط لها القائم بها المستقل باستقلالها، فهی معلومه لمعلولها علما حضوریا اذا کانا مجردین و هو المطلوب») از این دو مقدمه نتیجه می‌گیریم که انسان فطرتا خداشناس است.

دلایل شهودی

ما در اینجا به دو دلیل از ادله شهودی اشاره می‌کنیم:

تجربه درونی

یکی از خصوصیات فطریات، قابل تجربه درونی بودن، آنها است. مثلا وقتی ما احساس یا گرایش «خود» به زیبائی یا حقیقت‌جوئی یا میل به کمال را بدون این‌که هیچ منشاء بیرونی داشته باشد در درون خود تجربه می‌کنیم، در می‌یابیم که این گرایش‌ها «فطری‌» است، فطرت خداشناسی و خداجوئی انسان نیز قابل تجربه است، انسان با تامل می‌تواند در کنار شناخت ‌خود، ربط وجودی خود به خداوند را در یابد، و همراه با این علم، به علم حضوری به خداوند برسد. ما به راحتی می‌توانیم با علم حضوری، به خودمان متوجه و آگاه شویم، اگر همین علم را ادامه دهیم و عمیق‌تر کنیم، متوجه علم حضوری به خداوند خواهیم شد.

[34] تمیمی آمدی، عبدالواحد، غررالحکم و دررالکلم، ج1، ص588.

(«من عرف نفسه فقد عرف ربه»)
البته فطرت خداشناسی انسان مانند بعضی فطریات دیگر بالقوه و ضعیف است و در شرایط خاصی بالفعل و قوی می‌شود، همان‌طور که حتی غرایزی مانند غریزه جنسی نیز بالقوه است و در شرایط خاصی بالفعل و قوی می‌شود و در شرایطی نیز خاموش یا سرکوب می‌شود، در مورد فطرت خداشناسی، تعلقات انسان به دنیا و امور مادی و جسم خودش، حجاب‌هایی است که مانع بالفعل شدن، شکوفائی و رشد این فطرت می‌شود.

[35] شیرازی، ملا صدرالدین، الحکمه المتعالیه، ج9، ص124.

گاهی غفلت ‌به حدی است که شخص منکر این فطرت می‌شود. اما اگر شخص اختیارا یا اضطرارا از این وابستگی‌ها جدا شود، خداوند را به روشنی می‌یابد. کسی که با ریاضت‌های شرعی و دستورات عرفانی، به تصفیه درون می‌پردازد، اختیارا خود را از این وابستگی‌ها جدا کرده است و کسی که در شرایطی قرار گرفته که امیدش از اسباب مادی قطع شده، و خود را بی‌پناه و ناامید یافته است، بی‌اختیار حجاب‌ها از روی فطرت اصیل و خداشناس او کنار می‌رود و ارتباط وجودی خود را با ذات مبداء متعال می‌یابد.

[36] مصباح یزدی، محمدتقی، معارف قرآن، ج1-3، ص29، مؤسسه در راه حق، قم، چاپ نخست، 1367.

پس یافت و شهود خداوند نیز دلیلی بر وجود این گرایش و شناخت است. و چون این یافت غیر اکتسابی است، پس فطری است.
شخصی به حضرت امام جعفر صادق (علیه‌السّلام) عرض کرد: «بحث‌ها و مجادله‌ها درباره وجود خداوند مرا متحیّر کرده است. مرا به خداوند راهنمایی کنید، حضرت فرمود: آیا هرگز سوار کشتی شده‌ای؟ پاسخ داد: بله، فرمود: آیا پیش آمده که کشتی تو بشکند و هیچ راه نجاتی برای تو نباشد؟ پاسخ داد: بله، فرمود: آیا در آن هنگام قلب تو به چیزی که قادر بر نجات تو باشد تعلق نگرفت؟ پاسخ داد: آری، قلبم به موجودی که قادر بر نجاتم باشد، تعلق گرفت. فرمود: همان موجود خداوندی است که وقتی هیچ نجات دهنده‌ای نباشد هم قادر بر نجات تو است»

[37] صدوق، محمد بن علی، التوحید، ص231، مکتبه الصدوق، تهران، 1387.

این حدیث، صحنه قطع همه تعلقات دنیائی را تصویر می‌کند که هر کسی حتی منکر خدا هم در آن لحظه، متوجه پاورپوینت کامل فطرت الهي‌اش می‌شود و خدا را می‌یابد.

[38] جوادی آملی، عبدالله، ده مقاله پیرامون مبدا و معاد، ص75- 76، انتشارات الزهراء ‌(علیهاالسّلام)، قم، چاپ سوم، 1372.

میل به کمال مطلق

دلیل شهودی دوم: میل انسان به کمال مطلق است. ما می‌توانیم به راحتی این گرایش را در خود تجربه کنیم که همواره در همه زندگی، متوجه و مایل به کمال هستیم که همه فعالیت‌های انسان در این راستا قرار دارد، اما غالبا در اثر انس با اشیاء مادی و محدود، کمال را در اشیاء محدود تصور می‌کنیم و آن را هدف و غایت ‌خود می‌پنداریم و پس از رسیدن به آن متوجه می‌شویم که کمال خواهی ما اشباع نشده و به آرامش نرسیده‌ایم: از اینرو کمال را در مرتبه بالاتری می‌بینیم و آن را هدف غایی قرار می‌دهیم و پس از رسیدن به آن باز هم متوجه می‌شویم که کمال‌خواهی ما ارضاء نشده است و خواهان کمال بالاتری هستیم و این سلسله ادامه دارد. پس نتیجه می‌گیریم که انسان همواره به دنبال کمال مطلق و منبع و مبداء همه کمالات یعنی ذات باری‌تعالی است. و فطرتا متمایل به آن سرچشمه است و تا به آن نرسد، تشنه و طالب است؛ اما در مصداق آن اشتباه می‌کند.
سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد آنچه خود داشت زبیگانه تمنا می‌کرد
گوهری کز صدف کون و مکان بیرون بود طلب از گمشدگان لب دریا می‌کرد
و چون این میل هیچ عاملی جز آفرینش ندارد و غیر اکتسابی است نتیجه می‌گیریم که انسان دارای فطرت خداجویی است.

[39] خمینی، روح‌الله، شرح چهل حدیث، حدیث فطرت.

[40] شاه آبادی، محمدعلی، رشحات البحار، ص35- 37، کتاب الانسان و الفطره، نهضت زنان مسلمان، تهران، 1360.

وقتی دل انسان به دنبال خدا باشد، می‌داند که چه می‌خواهد یعنی خداجویی مسبوق به خداشناسی است و این گرایش، متعلق خود را نیز نشان می‌دهد، پس خداشناسی فطری را نتیجه می‌گیریم.

[41] مصباح یزدی، محمدتقی، معارف قرآن، ج1-3، ص34، مؤسسه در راه حق، قم، چاپ نخست، 1367.

این نکته حایز اهمیت است که اگر چه این فطرت عامل گرایش و شناخت‌ خداست، اما انسان را از عقل و تفکر و پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و تذکر‌دهنده بی‌نیاز نمی‌کند

[42] مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، ج6، ص908، صدرا، تهران، چاپ ششم.

[43] مصباح یزدی، محمدتقی، آموزش عقاید، ص63، سازمان تبلیغات اسلامی، تهران، چاپ شانزدهم، 1376.

از این‌رو قرآن نیز بر تفکر و تدبر و تعقل تاکید کرده است و همچنین بدون وجود پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، حجت را بر انسان تمام شده نمی‌داند

[44] نساء/سوره4، آیه165.

و استضعاف فکری را از جمله عوامل به ثمر نرسیدن فطرت می‌داند.

[45] نساء/سوره4، آیه98.

دلایل بر فطرت خداجوی انسان

در آیاتی از قرآن و روایات زیادی به فطرت خداجوی انسان اشاره شده است:

آیه فطرت

الف - آیه فطرت «فَاَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنیفًا فِطْرَتَ اللّهِ الَّتی فَطَرَ النّاسَ عَلَیْها لا تَبْدیلَ لِخَلْقِ اللّهِ ذلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَ لکِنَّ اَکْثَرَ النّاسِ لا یَعْلَمُونَ؛

[46] روم/سوره30، آیه30.

پس روی خویش را بسوی دین یکتاپرستی فرا دار، در حالی که از همه کیش‌ها روی برتافته و حق‌گرای باشی، به همان فطرتی که خدا مردم را بر آن آفریده است، آفرینش خدای، فطرت توحید، را دگرگونی نیست، این است دین راست و استوار، ولی بیشتر مردم نمی‌دانند.»
در این آیه، فطرت خداجوی بشر و بعضی از ویژگی‌های آن بیان شده است، طبق این آیه، یکتاپرستی و خداجوئی جزء آفرینش انسان‌ها است، و طبیعت انسان اقتضا می‌کند تا در برابر مبداء غیبی که ایجاد، بقا و سعادت او را به دست دارد، خضوع کند و شؤون زندگیش را با قوانین واقعی جاری در عالم هستی، هماهنگ نماید، دین فطری که مورد تاکید قرآن و سایر کتب آسمانی است، همان خضوع و همین هماهنگی است.

[47] طباطبائی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج8، ص299، اسماعیلیان، قم، چاپ دوم1390.

هم چنین طبق این آیه، همراهی و ملازمت انسان با آفرینش و خلقت‌ خود، همان آفرینشی که خداوند همه انسان‌ها را بر آن نوع آفریده است، با توجه کامل به دین، مساوی و برابر است

[48] جوادی آملی، عبدالله، تفسیر موضوعی قرآن، ج12، ص28، مرکز نشر اسراء، قم، چاپ نخست، 1378، (فطرت در قرآن).

دینی که خداوند توجه به آن را از ما می‌خواهد، تشریع مبتنی بر تکوین است.

آیه میثاق

ب - آیه میثاق «وَ اِذْ اَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرّیَّتَهُمْ وَ اَشْهَدَهُمْ عَلی‌ اَنْفُسِهِمْ اَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی‌ شَهِدْنا اَنْ تَقُولُوا یَوْمَ الْقِیامَهِ اِنّا کُنّا عَنْ هذا غافِلین× اَوْ تَقُولُوا اِنَّما اَشْرَکَ آباؤُنا مِنْ قَبْلُ وَ کُنّا ذُرّیَّهً مِنْ بَعْدِهِمْ اَ فَتُهْلِکُنا بِما فَعَلَ الْمُبْطِلُون؛

[49] اعراف/سوره7، آیه172- 173.

و (یاد کن) آنگاه که پروردگار تو از فرزندان آدم، از پشت‌های ایشان، فرزندانشان را گرفت و آنان را بر خودشان گواه کرد: (گفت:) آیا من پروردگار شما نیستم؟ گفتند: چرا، گواه شدیم: (و این گواهی را گرفتیم) تا روز