توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فريد الدين محمد عطار نيشابوري دارای 76 اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ريختگي احتمالي در متون زير ،دليل ان کپي کردن اين مطالب از داخل فایل مي باشد و در فايل اصلي پاورپوینت کامل فريد الدين محمد عطار نيشابوري،به هيچ وجه بهم ريختگي وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل فريد الدين محمد عطار نيشابوري :

فریدالدین عطار نیشابوری

فریدالدین محمد بن ابوبکر، معروف به عطار نیشابوری، شاعر و عارف معروف ایرانی قرن ششم و هفتم هجری است.

فهرست مندرجات

1 - معرفی اجمالی
2 - زندگی‌نامه
3 - گرایش به عرفان
4 - عطار از زبان زرین‌کوب
5 - شخصیت عطار
6 - عطار از نگاه مولوی
7 - فصیح‌ترین شعرا
8 - اثرگذاری بر بزرگان زمان
9 - آثار عطار نیشابوری
9.1 - تذکره الاولیاء
9.2 - دیوان عطار
9.3 - منطق الطیر
9.4 - مظهر العجایب
9.5 - هفت وادی عرفان
9.6 - آثار دیگر
10 - وفات عطار
11 - عناوین مرتبط
12 - پانویس
13 - منبع

معرفی اجمالی

فریدالدین محمد عطار نیشابوری، شاعر و عارف معروف ایرانی قرن ششم و هفتم هجری قمری است که در حوالی نیشابور متولد شد. او شغل پدر خود، عطاری (داروفروشی) را ادامه داد تا این‌که بنا بر حادثه‌ای به عرفان جذب شد. وی پس از سفر به مناطق مختلف، در نهایت به نیشابور بازگشت و در همان‌جا از دنیا رفت. از عطار آثار بسیاری بر جای مانده که عموم آن‌ها به نظم می‌باشد.

زندگی‌نامه

شیخ فریدالدین محمد بن ابوبکر نیشابوری مشهور به «عطار» شاعر بزرگ ایرانی در قرن ششم، به سال 540ه. ق

[1] محمود بن عثمان، مفتاح الهدایه و مصباح العنایه، محقق، مصحح، مظفریان، منوچهر، ص284، تهران، فرهنگستان زبان و ادب فارسی، چاپ اول، چاپ 1380ش.

[2] عطار نیشابوری، فریدالدین، دیوان عطار، محقق، مصحح، تفضلی، تقی، ص26، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، 1384ش.

در روستای کدکن نیشابور به دنیا آمد.

[3] شیروانی، زین العابدین، ریاض السیاحه، ج1، ص393، تهران، انتشارات سعدی، چاپ اول، 1361ش.

[4] فروزانفر، بدیع الزمان، شرح احوال و نقد و تحلیل آثار شیخ فرید الدین عطار نیشابوری، ص7، تهران، کتابفروشی دهخدا، 1353، چاپ دوم.

برخی تولد وی را در سال 540 و بنا بر برخی نقل‌های دیگر 537

[5] نفیسی، سعید، زندگی‌نامه عطار، ص30، تهران، اقبال، چاپ دوم، 1384ش.

عنوان شده است.
پدر او عطار (داروفروش) بود.

[6] دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه دهخدا، بخش اعلام، کلمه «عطار»، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، چاپ دوم، 1377ش.

از جزئیات زندگی عطار اطلاعات قابل اعتمادی در دست نیست.

[7] فروزانفر، بدیع الزمان، شرح احوال و نقد و تحلیل آثار شیخ فرید الدین عطار نیشابوری، ص7، تهران، کتابفروشی دهخدا، 1353، چاپ دوم.

عطار از همان دوران کودکی به مدارس علمیه شهر راه یافت و به تحصیل مقدمات علوم زمان خود مشغول گردید. به علوم دینی یعنی تفسیر، روایت احادیث، و فقه نیز اشتغال ورزید. سپس به تدریج به درس‌های عمیق‌تر پرداخت و فنون ادبی سنگین، علم حکمت، کلام و نجوم را نیز آغاز کرد.

[8] بادکوبه‌ای هزاوه‌ای، مصطفی، زندگی شیخ فرید الدین عطار نیشابوری، ص34، تهران، شرکت توسعه کتابخانه‌های ایران، 1372، چاپ دوم.

گرایش به عرفان

فریدالدین نیز ابتدا به شغل پدر مشغول شد،

[9] محمود بن عثمان، مفتاح الهدایه و مصباح العنایه، محقق، مصحح، مظفریان، منوچهر، ص284، تهران، فرهنگستان زبان و ادب فارسی، چاپ اول، چاپ 1380ش.

اما پس از مدتی، به عرفان روی آورد و راه تازه‌ای را در زندگی خود برگزید.
در علت این تغییر، داستان معروفی نقل شده است:
«روزی عطار در دکان خود مشغول معامله بود، درویشی به آن‌جا رسید و چندبار "شی‌ء لله" گفت. وی به درویش توجهی نکرد، درویش گفت: ‌ای خواجه! تو چگونه خواهی مرد؟ عطار گفت: همان‌گونه که تو خواهی مرد. درویش: تو همچون من می‌توانی بمیری؟ عطار: بلی. درویش کاسه‌ای چوبین داشت بر سر نهاد و گفت: الله، و جان داد. عطار متغیر شد و مسیر زندگی خود را تغییر داده، به عرفان روی آورد».

[10] جامی، عبدالرحمن، نفحات الانس، محقق، مصحح، ولیام ناسولیس، مولوی غلام عیسی، مولوی عبدالحمید، ص698، کلکته، مطبعه لیسی، 1858م.

عطار پس از این تحول، برای کسب علم و معنا، به هند، عراق، شام و مصر مسافرت کرد. به مکه رفته و حج به جا آورد و سپس به شهر خود نیشابور بازگشت و در آن‌جا ماندگار شد.

[11] حسینی تهرانی سید محمدحسین، توحید علمی و عینی، ص284، مشهد، علامه طباطبایی، چاپ دوم، 1417ق.

عطار مرید شیخ مجدالدین بغدادی بوده است.

[12] جامی، عبدالرحمن، نفحات الانس، محقق، مصحح، ولیام ناسولیس، مولوی غلام عیسی، مولوی عبدالحمید، ص697، کلکته، مطبعه لیسی، 1858م.

عطار از زبان زرین‌کوب

دکتر زرین کوب نیز می‌نویسد:
«عطار از آنچه در آن ایام در مکتب خانه‌ها آموخته می‌شد بهره می‌گرفت، خط و حساب و قرآن با مایه‌ای از شعر و ادب و عصر»

[13] زرین کوب، عبدالحسین، صدای بال سیمرغ، ج1، ص28.

عطار، علاوه بر این‌ها به حرفه پدرش (عطاری) نیز روی آورد.

[14] شجیعی، پوران، مسافر سرگشته، ص281، تهران، سیمای دانش، 1378.

و

[15] نیشابوری، عطار، مصیبت نامه، ص5، مصحح دکتر نورانی وصال، تهران، زوار، 1383، چاپ ششم.

عطار به کسی گفته می‌شد که هم پزشک بوده و هم دارو فروش

[16] نیشابوری، عطار، مصیبت نامه، ص5، مصحح دکتر نورانی وصال، تهران، زوار، 1383، چاپ ششم.

عطار پس از مدتی سرآمد دارو سازان شهر شد و به مداوای بیماران پرداخت. در همان حال اوقات فراغتش را صرف مطالعه کتاب‌های صوفیه و اشتغال به تمرین در شعر و شاعری می‌کرد.

[17] زرین کوب، عبدالحسین، صدای بال سیمرغ، ج1، ص33.

عطار در طلب مشایخ و اولیا سفرهای زیادی به مناطقی مثل ری، کوفه، مصر، دمشق، مکه، هندوستان و ترکستان نمود. سرانجام در نیشابور رحل اقامت افکند.

[18] نیشابوری، عطار، تذکره الاولیاء، ص25، به قلم میرزا محمد بن عبدالوهاب قزوینی، بهزاد، 1376، چاپ ششم.

عطار از شاگردان و مریدان شیخ مجدالدین بغدادی و شیخ نجم الدین کبری بوده است.

شخصیت عطار

بدون شک عطار از شخصیت والایی برخوردار بوده است. او هرگز شاعری مداح و قصیده سرا نبود و خود را به خاطر جیفه پست دنیوی به دولتمردان و قدرتمندان عصر خود نزدیک نکرد. بلکه اعمال و رفتار آنان را نیز به باد انتقاد گرفت.

[19] رتیر، هلموت، در پای جان، ج2، ترجمه مهر آفاق با یبوری، تهران، الهدی، 1379.

دکتر زرین کوب نیز می‌نویسد:
«عطار تحت تاثیر تمایلات زاهدانه خویش و به اقتضای معمول عصر، به شعر و وعظ و تحقیق گرایش یافت و برخلاف بسیاری از شاعران به دربارهای عصر و مجالس اعیان ولایت هم علاقه‌ای نشان نداد. داروخانه برایش از دربار فرمانروایان جالب‌تر بود»

[20] زرین کوب، عبدالحسین، صدای بال سیمرغ، ج1، ص33.

خودش چنین می‌گوید:
به عمر خویش مدح کس نگفتــم دری از بهر دنیا من نسفتـــــــم
عموم ارباب تذکره‌نویسان به عظمت مقام عطار در عرفان و بلند‌ای مرتبه او در شاعری، معترفند.

[21] نیشابوری، عطار، مصیبت نامه، ص7، مصحح دکتر نورانی وصال، تهران، زوار، 1383، چاپ ششم.

در خلوت انزوای او در مسجد و خانه، چیزی جز اندیشه خدا راه نداشت.

[22] زرین کوب، عبدالحسین، صدای بال سیمرغ، ج1، ص38.

عطار از نگاه مولوی

اهتمام و علاقه عطار به گردآوری قصص قرآنی، احادیث دینی و حکایات آموزنده که در مثنوی‌ها و آثار دیگر وی مشخص است، نیز نشان دهنده شخصیت والا و بلند مرتبه عطار دارد. مولوی درباره عطار و سنایی گفته است:
عطار روح و سنایی دو چشم او ما از پی سنایی و عطار می‌رویم

[23] نیشابوری، عطار، مصیبت نامه، ص7، مصحح دکتر نورانی وصال، تهران، زوار، 1383، چاپ ششم.

و در جای دیگری سروده است:
هفت شهر عشق را عطار گشت ما هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم

[24] نیشابوری، عطار، مصیبت نامه، ص7، مصحح دکتر نورانی وصال، تهران، زوار، 1383، چاپ ششم.

مقصود مولوی از هفت شهر عشق، هفت وادی است که عطار در منطق الطیر خود آن‌ها را شرح داده است.

فصیح‌ترین شعرا

عطار، مانند بسیاری از عارفان، قدرت شاعری بالایی داشت؛ او هم‌چنین سرمایه بزرگی از ادب و شعر اندوخته بود؛ به همین جهت عموم اندیشه‌های عرفانی خود را به نظم درآورد.

[25] محمود بن عثمان، مفتاح الهدایه و مصباح العنایه، محقق، مصحح، مظفریان، منوچهر، ص284، تهران، فرهنگستان زبان و ادب فارسی، چاپ اول، چاپ 1380ش.

البته شعر، مقصود اصلی عطار نبود و حتی می‌توان گفت؛ عطار به شعر و شاعری اعتنا نداشت و این‌که او را شاعر بشمارند، مورد پسندش نبود. او خود را بیشتر مرد حال می‌دانست و فقط به معنا توجه دارد و نه به شعر:

شاعرم مشمر که من راضی نیم ••• مرد حالم شاعر ماضی نیم
عیب از شعر است و این اشعار نیست ••• شعر را در چشم من مقدار نیست
تو مخوان شعرش اگر خواننده‌ای ••• ره به معنی بر اگر داننده‌ای

[26] عطار نیشابوری، فریدالدین، مصیبت‌نامه، ص450، تهران، کتاب‌خانه مرکزی، 1354ق.

با این حال، باید به حق و انصاف عطار را از فصیح‌ترین شعرای زبان فارسی دانست.

اثرگذاری بر بزرگان زمان

عطار نقش و تأثیر بسیاری بر بزرگان زمان خود و پس از خود داشته است. مولانا از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین شاعران و عارفان، علاقه‌مند به عطار بود و حتی برخی از اشعار عطار را نیز در کتاب مثنوی خود شرح داده است.

[27] محمد بلخی (مولوی)، مولانا جلال‌الدین، مثنوی معنوی، محقق، مصحح، سبحانی، توفیق، ص67، تهران، وزارت ارشاد اسلامی، 1373ش.

هم‌چنین شعری منسوب به مولانا در وصف عطار نقل شده:
هفت شهر عشق را عطار گشت ••• ما هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم

[28] همایی، جلال‌الدین، مولوی‌نامه، مولوی چه می‌گوید، ج1، ص173، تهران، هما، چاپ دهم، 1385ش.

[29] مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، بخش عرفان، ص58، تهران، صدرا، چاپ هشتم، 1377ش.

و در جای دیگر منسوب به ایشان است:
عطار روح بود و سنایی دو چشم او ••• ما از پی سنایی و عطار آمدیم

[30] شیروانی، زین العابدین، بستان السیاحه، ص576، تهران، چاپ خانه احمدی، چاپ اول، 1315ش.

شیخ محمود شبستری از عرفای زمان خود در آغاز «گلشن راز» می‌گوید:
مرا از شاعری خود عار ناید ••• که در صد قرن چون عطار ناید
اگر چه زین نمط صد عالم اسرار ••• بود یک شمه از دکان عطار

[31] شبستری، محمود، گلشن راز، محقق، مصحح، حماصیان، محمد، ص15، خدمات فرهنگی کرمان، 1382ش.

آثار عطار نیشابوری

عطار صاحب تالیفات و تصانیف بسیاری است که بیشتر آن‌ها منظوم می‌باشند. مشهور است که به عدد سوره‌های قرآن یعنی 114 تصنیف از کتاب و رساله و نظم و نثر نوشته است.

[32] نیشابوری، عطار، تذکره الاولیاء، ص23، به قلم میرزا محمد بن عبدالوهاب قزوینی، بهزاد، 1376، چاپ ششم.

زبان عطار در آثارش سلیس، بی‌تکلف، سبک، شیوا و روان است.

[33] نیشابوری، عطار، تذکره الاولیاء، ص59، به قلم میرزا محمد بن عبدالوهاب قزوینی، بهزاد، 1376، چاپ ششم.

از جمله مهم‌ترین آثار وی می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد.

تذکره الاولیاء

این کتاب شامل حکایت‌ها و گفتارهایی از اولیای الهی است. آغاز این اولیا، امام جعفر صادق (علیه‌السلام) است که عطار از آن حضرت، سخنان و کرامات بسیاری گفته است.

[34] عطار نیشابوری، فریدالدین، تذکره الاولیاء، محقق، مصحح، نیکلسون، رینولد آلین، ج1، ص9 - 15، لیدن، مطبعه لیدن، 1905م.

افزون بر این، از افرادی مانند ابوحنیفه،

[35] عطار نیشابوری، فریدالدین، تذکره الاولیاء، محقق، مصحح، نیکلسون، رینولد آلین، ج1، ص202، لیدن، مطبعه لیدن، 1905م.

شافعی

[36] عطار نیشابوری، فریدالدین، تذکره الاولیاء، محقق، مصحح، نیکلسون، رینولد آلین، ج1، ص209، لیدن، مطبعه لیدن، 1905م.

و احمد بن حنبل

[37] عطار نیشابوری، فریدالدین، تذکره الاولیاء، محقق، مصحح، نیکلسون، رینولد آلین، ج1، ص214، لیدن، مطبعه لیدن، 1905م.

نیز سخن گفته است. جالب این‌جاست که این کتاب با ذکر مختصری از امام باقر (علیه‌السلام) به اتمام می‌رسد.

[38] عطار نیشابوری، فریدالدین، تذکره الاولیاء، محقق، مصحح، نیکلسون، رینولد آلین، ج2، ص339، لیدن، مطبعه لیدن، 1905م.

عطار، در ذکر سبب نگارش این کتاب، علت‌های مختلفی را ذکر می‌کند:
«مرا در جمع کردن این کتاب چند چیز باعث بود: اول باعث، رغبت برادران دین، که التماس می‌کردند. دیگر باعث، آن بود تا از من یادگاری ماند تا هر که برخواند از آن‌جا گشایشی یابد، مرا به دعای خیر یاد دارد.... دیگر باعث، آن بود که بعد از قرآن و احادی