توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عبدالرحمان بن ربيعه باهلي دارای 30 اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ريختگي احتمالي در متون زير ،دليل ان کپي کردن اين مطالب از داخل فایل مي باشد و در فايل اصلي پاورپوینت کامل عبدالرحمان بن ربيعه باهلي،به هيچ وجه بهم ريختگي وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل عبدالرحمان بن ربيعه باهلي :

عبدالرحمن بن ربیعه باهلی

باهِلی، عبدالرحمن بن ربیعه، از قبیله باهله، فرمانده مسلمان ملقب به ذوالنور یا ذوالنّون که این با توجّه به گفته ابن اثیر

[1] ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج3، ص132، بیروت 13991402/19791982.

درست تر به نظر می‌آید.

فهرست مندرجات

1 - عبدالرحمن صحابی پیامبر
2 - ماموریت خلیفه دوم به باهلی
2.1 - نامه حاکم وقت به عبدالرحمن
2.2 - پذیرش پیشنهاد و گسترش اسلام
2.3 - پیروزی در نواحی دیگر
3 - عبدالرحمن و فرماندهی سپاه
3.1 - مقابله با خزرها
3.2 - حمله‌های بدون تلفات
4 - توصیه خلیفه سوم
5 - تبرک به جسد عبدالرحمن
6 - رفتار خوب عبدالرحمن
7 - فهرست منابع
8 - پانویس
9 - منبع

عبدالرحمن صحابی پیامبر

طبق نوشته ابن عبدالبَرّ

[2] ابن عبدالبرَّ، الاستیعاب فی معرفه الاصحاب، ج2، ص832، چاپ علی محمد بجاوی، بیروت 1412/1992.

زمان پیغمبر اکرم صلی اللّه علیه وآله و سلّم را درک کرده ولی روایتی از آن حضرت نقل نکرده است.

ماموریت خلیفه دوم به باهلی

خلیفه دوم او را به همراهی سعد بن ابی وقاص برای کارهای قضایی و تقسیم اموال فیی ء، با سپاهیان روانه قادسیّه کرد و در 22 به عنوان فرمانده مقدمه الجیش سُراقَه بن عمرو به باب الابواب (دربند) اعزام کرد.

[3] محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل والملوک، سلسله اول، ج1، ص2663، چاپ دخویه، لیدن 1879ـ1896، چاپ افست تهران 1965.

نامه حاکم وقت به عبدالرحمن

پس از رسیدن عبدالرحمن به محل ماموریت، شَهربَراز حاکم وقت ایرانی باب الابواب، در نامه‌ای، از او امان خواست و چون نزد وی آمد، پیشنهاد کرد تا در قبال بسیج نیرو به سود مسلمانان، از پرداخت جزیه معاف شود.

پذیرش پیشنهاد و گسترش اسلام

قبول این پیشنهاد از سوی عبدالرحمن و تصویب آن از طرف فرمانده کل سپاهیان اسلام در قفقاز یعنی سراقه بن عمرو

[4] محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل والملوک، سلسله اول، ج1، ص2663ـ2664، چاپ دخویه، لیدن 1879ـ1896، چاپ افست تهران 1965.

گام مهمی بود که در راه گسترش تسلط مسلمانان در آن دیار برداشته شد؛ زیرا بلافاصله ساکنان ارمنستان و مردم ارمنی نژاد آن نواحی هم، خواستار چنین امتیازی شدند که پس از کسب اجازه از خلیفه، امان نامه مشترکی که مرضی بن مقرن آن را نوشت و عبدالرحمن بن ربیعه و برادرش سلمان و بکیر بن عبدالله بر آن گواهی دادند به آنان و شهربراز داده شد.

[5] محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل والملوک، سلسله اول، ج1، ص2665، چاپ دخویه، لیدن 1879ـ1896، چاپ افست تهران 1965.

پیروزی در نواحی دیگر

در پی اعطای این امان نامه، سُراقه چند تن از فرماندهان خود رابه موقان، تفلیس، جبال اللاّن و دیگر نواحی پیرامون ارمنستان روانه کرد و درصدد گسترش حوزه نفوذ مسلمانان برآمد.
به گفته طبری گزارش این همه پیروزی برای خلیفه، غیرمترقبه بود زیرا گمان نمی‌برد به این سادگی دامنه نفوذ مسلمانان در آن مناطق، این چنین گسترش یابد.
از این گذشته، سبب بزرگی این پیروزی آن بود که ایرانیان منتظر نتیجه جنگ بودند و رفتار مسلمانان در آن منطقه را می‌سنجیدند تا از جنگ دست بکشند یا آن را ادامه دهند.

[6] محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل والملوک، سلسله اول، ج1، ص2666، چاپ دخویه، لیدن 1879ـ1896، چاپ افست تهران 1965.

عبدالرحمن و فرماندهی سپاه

بعد از استقرار کامل مسلمانان، و به تعبیر طبری آشناشدن با عدالت اسلامی (استحلوا عدل الاسلام) مرگ سراقه فرا رسید ولی قبل از مرگ، عبدالرحمن بن ربیعه را به جانشینی خود تعیین کرد.
خلیفه عمر به محض اطلاع از مرگ سراقه و جانشینی عبدالرحمن، فرماندهی وی را، گویا به علت تأثیر او در پیروزی باب الابواب، تنفیذ و وی را مأمور جنگ با ترکان (خَزَرها) کرد.

[7] محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل والملوک، سلسله اول، ج1، ص2667، چاپ دخویه، لیدن 1879ـ1896، چاپ افست تهران 1965.

مقابله با خزرها

عبدالرحمن، بلافاصله، همراه سپاه خود، عازم فتح بَلَنجِر، مرکز خزرها شد.
شهربراز چون از قصد او آگاه شد، درگیری با خزرها را دور از حزم و احتیاط دانست و به عبدالرحمن گفت ما به همین راضی هستیم که آن‌ها ما را در باب الابواب آسوده بگذارند.
امّا عبدالرحمن پاسخ داد که جز به گشودن و تصرّف سرزمین آن‌ها بسنده نمی‌کند و افزود که یاران او چنان‌اند که اگر خلیفه اجازه پیشروی دهد آنان را تا پای سدّ (یأجوج و مأجوج) برساند و آن‌جا را به تصرّف درآورد.
او این ادّعا را با توجّه به روحیه مسلمانان صدر اسلام، که هنوز همان نیّت خالصانه را داشتند، مطرح کرد و حتّی گفت که اگر از این خصوصیّات دور شوند، این قدرت را نیز از دست می‌دهند.

[8] محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل والملوک، سلسله اول، ج1، ص2667، چاپ دخویه، لیدن 1879ـ1896، چاپ افست تهران 1965.