توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ظهيرالدين محمد بابر دارای 51 اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ريختگي احتمالي در متون زير ،دليل ان کپي کردن اين مطالب از داخل فایل مي باشد و در فايل اصلي پاورپوینت کامل ظهيرالدين محمد بابر،به هيچ وجه بهم ريختگي وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ظهيرالدين محمد بابر :

پاورپوینت کامل ظهيرالدين محمد بابر

بابر، ظهیرالدین محمد، نخستین پادشاه مغول هندوستان و نویسنده و شاعر قرن نهم و دهم می‌باشد.

فهرست مندرجات

1 - نسب بابر
2 - تصرفات بابر
2.1 - تقسیم فرغانه و اختیار همسر بابر
2.2 - بابر و فتح کابل
2.3 - مرگ سلطان بایقرا
2.4 - بابر و شاه اسماعیل صفوی
2.5 - تصرف قندهار توسط بابر
2.6 - فتح قسمتهایی از هندوستان توسط بابر
3 - مرگ بابر و آرامگاه او
4 - کارنامه بابر
5 - آثار بابر و ویژگی‌های آنها
5.1 - 1. بابرنامه
5.2 - 2. عروض رساله سی (رساله عروض)
5.3 - 3. مُبَیَّن
5.4 - 4. ترجمه رساله والدیّه
5.5 - 5. دیوان
6 - فهرست منابع
7 - پانویس
8 - منبع

نسب بابر

از جانب پدر به پنج واسطه از اخلاف تیمور است و از سوی مادر، قُتْلُغ نگار خانم، نسبش به پانزده واسطه به چنگیزخان می‌رسد.

تصرفات بابر

بابر در 6 محرم 888 متولد و در رمضان 899، پس از پدرش عمر شیخ، «میرزا»ی فَرْغانه شد. بابر ابتدا مانند پدر برای تصرف شهرها و نواحی حاصلخیز آسیای مرکزی با خویشاوندان به جنگ برخاست. در ربیع الاول 903 اقداماتی را که از طرف عموی بزرگش سلطان احمد میرزا حاکم سمرقند و دایی بزرگش سلطان محمود حاکم تاشکند به جهت محروم کردن او از تصدی مقام پدر در فرغانه به عمل می‌آمد کاملاً بی‌اثر ساخت و با استفاده از منازعاتی که عموزادگانش با هم داشتند سمرقند را تصرف کرد. ولی چهار ماه بعد به سبب فقدان غنایم جنگی و بروز توطئه در پایگاه نیروهای او در اَنْدیجان، ناگزیر سمرقند را رها کرد. بابر چندی بعد اندیجان را دوباره به تصرف در آورد، اما پس از زمانی کوتاه، مغولانی که تحت فرماندهی تَنْبَل اسماً از برادرش جهانگیر پشتیبانی می‌کردند، شهر را بازپس گرفتند.

تقسیم فرغانه و اختیار همسر بابر

در 905، بابر فرغانه را میان خود و برادرش تقسیم کرد، و همسر اختیار کرد و نیز در همین سال بود که شیبانی خان ازبک در گرفتن سمرقند بر او پیشدستی کرد. بابر سال بعد با حمله‌ای ناگهانی این شهر را به تصرف درآورد، اما پس از شکست در جنگ سرِپُل در رمضان 906، شیبانی خان راه رسیدن آذوقه را بر او بست و بار دیگر شهر را متصرف شد. بابر که پس از فتح سمرقند، اندیجان را به برادرش واگذاشته بود، اینک به صورت مردی سرگردان و فراری درآمده بود که برای حفظ امنیت خود به پیوندهای خویشاوندی توسل می‌جست. در این زمان عموها و دایی‌های او که خانهای تاشکند و مغولستانِ شمالی بودند برخلاف میل باطنی خود پذیره او شدند و ابتدا سپاه در اختیار او گذاشتند تا با تنبل مقابله کند، و عاقبت خود مستقیماً به کمکش شتافتند، ولی با این حال تنبل از شیبانی خان کمک طلبید، و او در ذی الحجه 908 خانها را در آرچیان شکست داد و به قتل رسانید.

بابر و فتح کابل

بابر نزدیک یک سال با گروهی کوچک از هواخواهانش در ناحیه‌ای بسیار دور در میان قبایل صحرانشین سُخ و هُشْیار سرگردان و از مهمان‌نوازی این قبایل برخوردار بود. اما سرانجام پیشرفت مداوم شیبانی خان او را واداشت تا خارج از مناطق عمده‌ای که مورد توجه ازبکها بود پایگاهی برای خود بیابد. پس در محرم 910 به سوی کابل رفت که تا 907 تحت سلطه یکی از عموهایش بود و در این تاریخ اَرْغونها بر آن حکومت می‌کردند. بابر، که فراریان دیگری از نواحی تحت حکومت ازبکها نیز بدو پیوسته بودند، به کمک برادرش، کابل را فتح کرد و موفق شد که قبایل افغانی مجاور را خراجگزار خود سازد. در 911 به درخواست سلطان حسین میرزا بایقرا که از او برای مقابله با ازبکها کمک خواسته بود، عازم هرات شد.

مرگ سلطان بایقرا

مرگ سلطان بایقرا و بی‌لیاقتی پسرانش موجب شد که شیبانی خان بخش بزرگی از خراسان را فتح کند، و در نتیجه بابر دست خالی از طریق هندوکش به کابل بازگشت و در 913 قندهار را از دست ارغونها به در آورد. اما همین که شیبانی خان این شهر تازه فتح شده را محاصره کرد، بابر به جای آن‌که شخصاً به دفاع برخیزد، راه هندوستان را در پیش گرفت. در همین احوال میان شیبانی خان و شاه اسماعیل صفوی جنگی روی داد. شیبانی خان در این جنگ شکست خورد و سرانجام در اول رمضان 916 در مرو کشته شد.

بابر و شاه اسماعیل صفوی

بابر در رجب 917 برای بار سوم سمرقند را به تصرف درآورد، اما به عنوان دست نشانده شاه اسماعیل فرمان می‌راند و حتی تظاهر به تشیع می‌کرد، و احتمالاً به نام ولی‌نعمت خود پادشاه صفوی سکه هم می‌زد (شواهد سکه شناسی در این باره قطعیت ندارد).
تظاهر او به مذهب شیعه موجب شد که عامه مردم سمرقند از او روی بگردانند، و وقتی که در صفر 918 در کُل مَلک از ازبکها شکست خورد نتوانست سمرقند را نگاه دارد، و سرانجام پس از آنکه نجم ثانی سردار صفوی در سوم رمضان 918 در غُجُدوان مغلوب ازبکان شد، بابر او را رها کرد و از تصرف سمرقند منصرف شد، و این آخرین تلاش او برای تسلط بر این شهر بود که سخت بدان دلبستگی داشت.

تصرف قندهار توسط بابر

بابر پس از دو سال زندگی پرمخاطره و سرگردانی در ناحیه قُنْدُز، به کابل بازگشت، که از آن پس پایگاهی برای لشکرکشی‌های پرامید او به شرق و جنوب بود. کوشش‌های مکرر او برای بازپس گرفتن قندهار از ارغونها به مذاکراتی در جمادی الا خره 928 انجامید که در نتیجه آن شهر به تصرف درآمد. بابر پس از تصرف قندهار با پشتکار بیشتر متوجه هندوستان شد که پیش از آن، از 922، با تاخت و تازهای کوچک به شناسایی آن پرداخته بود.

فتح قسمتهایی از هندوستان توسط بابر

فاتح قندهار از سوی دولت خانِ لودی حاکمِ لاهور و عالَم خان، عموی ابراهیم لودی سلطانِ دهلی، به هندوستان دعوت شد تا ایشان را در برابر ابراهیم کمک کند. بابر در دومین حمله خود به هندوستان دولت خان را برانداخت و پس از آن‌که با استفاده از نفوذ عالم خان، پشتیبانی افغانها را جلب کرد، در رجب 932 در پانی پَتْ قوای ابراهیم لودی را درهم شکست و دهلی و آگره را تصرف کرد و در جهت شرق تا جَونْپور و غازی پور در امتداد گَنْگ پیش رفت. پیروزی در خانوا و غلبه بر راناسَنگا، ملکه چیتور، در جمادی الاولی 933 خاطرش را از جهت راجستان آسوده کرد. از طرف دیگر، باشکست دادن افغانهای شرق در شعبان 935 در محلی که رود گوگْره به گنگ می‌پیوندد، حوزه حکومت خود را در هندوستان، تا بنگال وسعت بخشید.

مرگ بابر و آرامگاه او

بابر در ششم جمادی الاولی 937 در آگره درگذشت. چند سال بعد جسدش را از آگره به باغی در کابل منتقل کردند و در مقبره کنونیش به خاک سپردند.

کارنامه بابر

بابر به طبقه سیاستمداران مدیر و سازمان دهنده‌ای تعلق داشت که برخی از افرادِ آن هنوز نیمه بادیه نشین بودند و در آسیای مرکزی برای کسب قدرت و استفاده از گله داران و کشاورزان و صنعتگران و بازرگانان و بهره‌مندی از ناحیه‌ای که بر اثر رفت و آمد کاروانهای چین و هند و عراق دارای ثروت سرشاری بود با یکدیگر به جنگ و ستیز می‌پرداختند. زندگانی و کارهای او مانند رقیبان و دشمنانش بیش از تعلّقات زبانی و ملی، مبتنی بر وابستگی‌ها و دشمنی‌های خانوادگی و قبیله‌ای بود. اصل و نسبش راه را برای ورود او به دایره بزرگان و امیران باز کرد. پیروزی‌های او در کشاکش حوادث نتیجه خصال پسندیده و دلپذیرش بوده است، مانند کوشایی، فطانت، شجاعت، آداب دانی و رفتار محبت آمیز. علاوه بر اینها لیاقت و کاردانی دوستان و نزدیکان نیز در پیشرفت کارهای او تأثیر بسزا داشته است. بابر سرداری محتاط بود که از سرداران بزرگ اُزبک بسیار چیزها آموخت و انضباط دقیق و فنون دفاع در زمین هموار و سنگربندی و توپخانه و آیین محاصره را به صورتی مؤثر در لشکرکشی‌های خود به هندوستان به کاربست. تجربه بسیار به او امکان داد که میان گروه‌های کوچکی از تیموریان شکست خورده که هنوز عاری از جاه‌طلبی شخصی نبودند و مغولانی که حتی از تیموریان هم کمتر قابل اعتماد بودند و در کابل در اطراف او جمع آمده بودند، اتحاد برقرار کند و سرانجام، پس از کسب پیروزی و قدرت، فرماندهی بلامنازع شود.

آثار با