توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اديان آسماني دارای 118 اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ريختگي احتمالي در متون زير ،دليل ان کپي کردن اين مطالب از داخل فایل مي باشد و در فايل اصلي پاورپوینت کامل اديان آسماني،به هيچ وجه بهم ريختگي وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل اديان آسماني :

رابطه ادیان الهی

---

ادیان الهی دارای مشترکاتی مانند اعتقاد به توحید، معاد، نبوت عامه و... هستند. قرآن کریم نیز به این ارتباط میان ادیان الهی پرداخته است. مشترکات میان مسلمانان و مسیحیان در قرآن جایگاه ویژه‌ای دارد.

فهرست مندرجات

1 - اشاره
2 - دیدگاه تاریخی ظهور اسلام
3 - نگاه قرآن به انسان
4 - نافرمانی ابلیس
5 - کثرت‌گرایی دینی در قرآن
6 - اصطلاح ادیان در قرآن
7 - رابطه اسلام و مسیحیت
7.1 - دلیل دوستی نصارا با مؤمنان
8 - تفسیر و تأویل قرآن
9 - هدف از ارتباط ادیان
10 - اسلام در قرآن
11 - خلیفه الهی در زمین
12 - تحریف
13 - آیه جزیه
14 - مشترکات مسلمانان و مسیحیان
14.1 - ختمیت
14.2 - پیوند دنیا و آخرت
14.3 - عقاید وحیانی
15 - سخن آخر
16 - پانویس
17 - منبع

اشاره

اسلام در محیطی مسیحی ـ روحانی زاده شد؛ زیرا پیش از اسلام، مسیحیت در منطقه عربی رواج یافته بود. می‌توان گفت مسلمانان از‌ اندیشه و یا روحانیت مسیحی، این ایده و تصور رایج پیش از اسلام را که حیات انسانی و هستی، نفس رحمان (خدا) است، برگرفته بودند. در همین سیاق می‌توان این آیه از قرآن را تفسیر کرد:
«زمانی که خدا انسان را آفرید از روح خویش در او دمید». و همین دم الهی است که انسان را از دیگر مخلوقات تمایز بخشیده است. اسلام از آغاز، با یهود شبه جزیره عربستان نیز تعامل داشته است، اما تعامل اسلام ـ یهودیت، تعامل در قالب روابط تشریعی، سیاسی و اقتصادی بوده است. از این رو باید انتقادات قرآن از جامعه یهودی مدینه را به عنوان بازتاب این حقیقت تاریخی بفهمیم. من بر‌ ایـن بـاور هستم که اجتمـاعـات مسیحی بزرگی در شبه جزیره وجود نداشت تا بتواند تاثیر سیاسی هم‌وزنی در جامعه یهودی مدینه داشته باشد، اما رابطه اسلام با مسیحیت، دست کم در آغاز بعثت و حتی در مدینه، بیش‌تر رابطه‌ای معنوی بوده است تا رابطه‌ای اجتماعی.

دیدگاه تاریخی ظهور اسلام

از دیدگاه تاریخی، قرآن و رسالت محمدی پس از عصری طولانی و بعد از دوره شمولیت دینی و تمدنی ـ که از قرن هشتم یا ششم پیش از میلاد آغاز شده بود و کارل یاسپرس دانشمند معروف آلمانی آن را «عصرمحوری» نامید ـ ظهور کرد. ادیان چینی و هندی نیز در همین دوره پیدا شدند و زرتشت هم در همین عصر ندای توحید را سر داد. در این دوره، پیامبران تورات یا عهد قدیم، با ندای عدالت اجتماعی ظهور می‌یابند و اعلام می‌دارند که خداوند تنها اقامه شعائر الهی را از انسان نمی‌خواهد، بلکه هم چنین از او می‌خواهد تا عدالت را نیز به پا دارد و به بُعد معنوی زندگی خویش و هم چنین ارتباطش با خداوند اهمیت بدهد. در پی این عصر، دوره مهمی فرا می‌رسد که در آن تمدن هلنی ـ یونانی عهد اسکندر و جانشینان او به عنوان یک چارچوب تمدنی عام، برای همه تمدن‌های اروپایی و خاورمیانه‌ای و حتی سرزمین فارس، مطرح می‌شود. از نظر من پایان این دوره، آغاز ظهور مسیحیت به عنوان یک دین فراگیر و تا‌ اندازه‌ای مخالف با یهودیت سخت‌گیر و جزم‌اندیش است. یهود خود را قوم برگزیده خدا می‌دانست، در حالی که حضرت مسیح به پیروان خویش می‌گفت: فخر مورزید که فرزندان ابراهیم هستید؛ زیرا خداوند را توانایی آن هست که از این دست فرزندانی از ابراهیم پدید آورد.
این دوره نیز که از قرن هشتم پیش ازمیلاد آغاز شده بود، با ظهور حضرت محمد (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) پایان یافت. از این رو می‌بینیم در قرآن ندای توحید، وحدت انسان و کثرت‌گرایی تمدنی و زبانی را در جهان سر می‌دهد. خداوند می‌گوید:
«و من آیاته خلق السّموات و الارض و اختلاف السنتکم و الوانکم؛

^[1] روم/سوره30، آیه14.

و از نشانه‌های [ قدرت ] او آفرینش آسمان‌ها و زمین و اختلاف زبان‌های شما و رنگ‌های شما است».
معنای آیه این است که خداوند انسان‌ها را با زبان‌ها و تمدن‌ها و عرف‌های گوناگون آفریده است. من معتقدم که کثرت‌گرایی زبانی به گونه‌ای که قرآن از آن سخن می‌گوید، شامل کثرت‌گرایی تمدنی و دینی نیز می‌شود؛ زیرا ادیان سرچشمه همه تمدن‌های بشری هستند. این امر دست کم درباره ادیان بزرگ، پذیرفته شده است. بنابراین، قرآن بر این پدیده فراگیر ـ که قرن‌ها پیش از ظهور اسلام و در قالب کثرت‌گرایی تمدنی و دینی آغاز شده بود ـ مهر تایید می‌نهد.
ما این پدیده را در بسیاری از آیات قرآن ملاحظه می‌کنیم، مانند این آیه:
«کان الناس امّه واحده فبعث الله النّبیین مبشّرین منذرین و انزل معهم الکتاب بالحقّ لیحکم بین النّاس فیما اختلفوا فیه؛

^[2] بقره/سوره2، آیه213.

مردم، امتی یگانه بودند، پس خداوند پیامبران را نویدآور و بیم‌دهنده برانگیخت و با آنان کتاب [ خود ] را به حق فروفرستاد، تا میان مردم در آنچه با هم اختلاف داشتند، داوری کند.

نگاه قرآن به انسان

قرآن اختلاف بین مردم را به حسدورزی و ستیزه‌جویی نسبت می‌دهد و حساب کثرت و اختلاف نظر و اختلافی را که موجب حسدورزی و کینه‌جویی و دشمنی انسان‌ها نسبت به یکدیگر شود، از هم جدا می‌کند. اما نگاه قرآن به انسان چگونه است؟ از نظر قرآن، انسان می‌تواند به بلندترین مراتب روحی رسیده یا به پست‌ترین درجه تباهی نایل آید. خداوند می‌گوید:
«لقد خلقنا الانسان فی احسن تقویم. ثمّ رددناه اسفل سافلین. الاّ الذین آمنوا و عملوا الصالحات فلهم اجر غیرممنون؛

^[3] تین/سوره95، آیه46.

به راستی انسان را در نیکوترین اعتدال آفریدیم. سپس او را به پست‌ترین [ مراتب ] پستی بازگردانیم، مگر کسانی را که گرویده و کارهای شایسته کرده‌اند، که پاداشی بی منت خواهند داشت».
در ضمن این کثرت‌گرایی تمدنی و نژادی بنیاد بشری، مشترکاتی هم وجود دارد که وحدت انسانی را تحکیم می‌بخشد. این مشترکات، از توحید الهی سرچشمه می‌گیرد و چه بسا از این اصل که از آنجا که خدای یگانه است، خلق او نیز یگانه است و انسانیت هم یگانه:
«یا ایها الناس انّا خلقناکم من ذکر و انثی و جعلناکم شعوباً و قبائل لتعارفوا انّ اکرمکم عندالله اتقاکم؛

^[4] حجرات/سوره49، آیه13.

‌ای مردم، ما شما را از مرد و زنی آفریدیم، و شما را ملت ملت و قبیله قبیله گردانیدیم تا با یکدیگر شناسایی دوسویه حاصل کنید. در حقیقت ارجمندترین شما نزد خدا پرهیزگارترین شما است.
از نظر قرآن تکریم بنی‌ آدم چنین است:
«و لقد کرّمنا بنی آدم و حملناهم فی البرّ و البحر و رزقناهم من الطیبات و فضّلناهم علی کثیر ممّن خلقنا تفضیلاً؛

^[5] اسراء/سوره17، آیه70.

و به راستی ما فرزندان آدم را گرامی داشتیم و آنان را در خشکی و دریا [ بر مرکب‌ها ] برنشاندیم و از چیزهای پاکیزه به ایشان روزی دادیم و آنان را بر بسیاری از آفریده‌های خود برتری آشکار دادیم».
راز این گرامی‌داشت در معرفت و توانایی انسان در گفت وگو و فهم متقابل و بکارگیری زبان نهفته است. قرآن می‌گوید:
«و علّم الآدم الاسماء کلّها؛

^[6] بقره/سوره2، آیه31.

و خدا همه [ معانی ] نامها را به آدم آموخت».
سپس این نام‌ها را بر فرشتگان عرضه کرد، اما آنان پاسخ را نمی‌دانستند و عذر آوردند و گفتند:
«سبحانک لاعلم لنا الاّ ما علّمتنا؛

^[7] بقره/سوره2، آیه32.

منزهی تو! ما را جز آنچه [ خود ] به ما آموخته‌ای، هیچ دانش نیست».
آن گاه خداوند فرشتگان را به سجده بر آدم ـ که سجده تعظیم و نه سجده عبادت بود ـ فرمان داد. نافرمانی اساسی از همین نقطه آغاز شد. این نافرمانی، نافرمانی آدم نیست که در قرآن آمده است:
«و عصی آدم ربّه فغوی. ثمّ اجتباه ربّه فتاب علیه و هدی؛

^[8] طه/سوره20، آیه121-122.

آدم به پروردگار خود عصیان ورزید و به بیراهه رفت، سپس پروردگارش او را برگزید و بر او ببخشود، و [ وی را ] هدایت کرد».

نافرمانی ابلیس

نافرمانی اصلی از دید اسلام ـ اگر چنین تعبیری درست باشد ـ نافرمانی ابلیس است. نافرمانی ابلیس به سبب کبرورزی او بود و نه عدم اطاعت او. خداوند به سبب آن که به بنی‌آدم عقل و توانایی بر اشاره به اشیا ـ به مدد رموز زبان ـ بخشید، او را گرامی داشت. از نظر قرآن، خدا به امور همه انسان‌ها و نه تنها مسلمانان اهتمام می‌ورزد. در اینجا ـ هر چند موضوع سخن ما نیست ـ باید مفهوم شریعت و مفهوم فقه را از هم جدا کنیم. «شریعت» احکام قرآن و سنت نبوی است، اما آنچه که مالک و ابوحنیفه و احمد بن حنبل و شافعی و [ امام ] جعفر صادق (علیه‌السّلام) و دیگران عرضه کرده‌اند، مذاهب فقهی است. قرآن به مسائل عادی زندگی انسان، مانند ارث و ازدواج و طلاق پرداخته است؛ اما باید بین امور اساسی و امور مباح در دین فرق بگذاریم. به عنوان مثال آیات مربوط به چند زنی پس از جنگ احد نازل شده است و خداوند هم چند زنی را بر همه مسلمانان واجب نگردانده است و حتی گفته است:
«و ان خفتم الاّ تعدلوا فواحده؛

^[9] نساء/سوره4، آیه3.

پس اگر بیم دارید که به عدالت رفتار نکنید، به یک زن [ اکتفا کنید ] ».
بنابراین باید در مطالعه هر دینی بین امور اساسی و امور غیراساسی فرق بگذاریم.

کثرت‌گرایی دینی در قرآن

قرآن می‌گوید: اختلاف ادیان برخاسته از حکمتی الهی است:
«و لو شاء الله لجعلکم امّه واحده و لکن لیبلوکم فی ما آتاکم فاستبقوا الخیرات الی الله مرجعکم فینبئکم بما کنتم فیه تختلفون؛

^[10] مائده/سوره5، آیه48.

و اگر خدا می‌خواست شما را یک امت قرار می‌داد، ولی [ خواست ] تا شما را در آنچه به شما داده است بیازماید. پس درکارهای نیک بر یکدیگر سبقت گیرید. بازگشت [ همه ] شما به سوی خدا است. آن گاه درباره آنچه در آن اختلاف می‌کردید، آگاه تان خواهد کرد».
شبیه این نص قرآنی را در کتاب مقدس می‌خوانیم که می‌گوید: «ما امروزه در آیینه با نگاهی مبهم می‌نگریم، اما در آن روز نگاه ما رویارو خواهد بود. امروز شناخت من ناقص است، اما در آن روز آنچه را که باید بشناسیم خواهم شناخت. زمانی که به سوی خدای سبحان بازگشتیم، او ما را درباره عقاید و رفتارها و مبادی معنوی و اجتماعی مورد اختلاف، آگاه خواهد کرد».
اما به طور مشخص دیدگاه قرآن به مسئله کثرت‌گرایی دینی چگونه است؟ در قرآن دو آیه داریم که تقریباً با الفاظی همگون آمده‌اند، اولی در سوره بقره و دومی در سوره مائده. این مهم است که بدانیم سوره بقره در اوایل هجرت و در مدینه نازل شد و نخستین سوره بزرگ قرآن است و سوره مائده از آخرین سوره‌هایی است که در مدینه بر پیامبر نازل شد. قطعاً حکمتی در کار بوده است که این آیه هم در آغاز هجرت به مدینه و هم در پایان نزول قرآن در مدینه آمده است. آیه چنین است:
«انّ الذین آمنوا و الذین‌ هادوا و النصاری و الصابئین من آمن بالله و الیوم الآخر و عمل صالحاً فلهم اجرهم عند ربّهم و لاخوف علیهم و لاهم یحزنون؛

^[11] بقره/سوره2، آیه62.

در حقیقت کسانی که [ به اسلام ] ایمان آورده، و کسانی که یهودی شده‌اند و ترسایان و صابئان، آنان که به خدا و روز بازپسین ایمان داشته و کار شایسته کرده‌اند، اجرشان را پیش پروردگارشان خواهند داشت، و نه بیمی بر آنان است و نه‌اندوهناک خواهند شد».
در سوره حج نیز آیه‌ای است که می‌تواند به عنوان مقدمه این آیه قرار گیرد. آن آیه چنین است:
«انّ الذین آمنوا و الذین‌هادوا و الصابئین و النصاری و المجوس و الذین اشرکوا انّ الله یفصل بینهم یوم القیامه انّ الله علی کلّ شیء شهید؛

^[12] حج/سوره22، آیه17.

کسانی که ایمان آوردند و کسانی که یهودی شدند و صابئی‌ها و مسیحیان و زرتشتیان و کسانی که شرک ورزیدند، البته خدا در روز قیامت میان‌شان داوری خواهد کرد؛ زیرا خدا بر هر چیزی گواه است».

اصطلاح ادیان در قرآن

در اینجا می‌بینیم که اصطلاح ادیان از نظر قرآن، تنها شامل ادیان اهل کتاب، یعنی یهودیان و مسیحیان نمی‌شود. به اعتقاد من درست نیست که گفته شود تنها یهودیان و مسیحیان و نه مسلمانان ـ اهل کتاب‌اند؛ زیرا در آن صورت از یاد برده‌ایم که اصطلاح «اهل کتاب» بیش از همه بر مسلمانان درست می‌آید. با این حال تکثرگرایی دینی در قرآن به اهل کتاب منحصر نیست.
آیه سوره بقره می‌گوید: مؤمنان (مسلمانان) و یهودیان و مسیحیان و صابئی‌ها؛ صابئی‌ها چه کسانی هستند؟ از نظر علما و فقها، آنان کسانی بوده‌اند که ستارگان را می‌پرستیدند و کتاب [ آسمانی ] نیز نداشتند. اگر بگوییم که ادیان دارای نبوت و کتاب، این تنها شامل یهودیت و مسیحیت و اسلام خواهد شد و در آن صورت باید بگوییم که صابئی‌ها نمونه ادیان بی کتاب‌اند، و آن‌گاه باید معتقد شویم که تکثرگرایی دینی در قرآن، منحصر به اهل کتاب نیز نیست. از دید قرآن چنین تکثرگرایی دینی نباید برپایهٌ تفاخر دینی و خرده‌گیری بر دین دیگری استوار باشد. در سوره نساء دو آیه است که در زمینه مورد بحث اهمیتی فوق العاده دارند. گفته می‌شود که اهل ادیان و به طور مشخص یهودیان و مسیحیان و مسلمانان هر کدام بر دیگری فخر می‌فروختند و دین خود را مهم‌تر و بهتر از دین دیگری می‌دانستند.
آن‌گاه آیه‌ای نازل شد که می‌گفت:
«لیس بامانیکم و لا امانی اهل الکتاب من یعمل سوء یجز به و لایجد له من دون الله ولیاً و لانصیراً و من یعمل من الصالحات من ذکر او انثی و هو مؤمن فاولئک یدخلون الجنه و لایظلمون نقیراً؛

^[13] نساء/سوره4، آیه123.

[ پاداش و کیفر ] به دلخواه شما و به دلخواه اهل کتاب نیست، هر که بدی کند در برابر آن کیفر می‌بیند و جز خدا برای یاری خود، یار و مددکاری نمی‌یابد و کسانی که کارهای شایسته کنند ـ چه مرد باشند یا زن ـ در حالی که مؤمن باشند، آنان داخل بهشت می‌شوند، و به قدر شیار هسته خرمایی مورد ستم قرار نمی‌گیرند».
آن‌چه در اینجا مهم است، نام‌ها و گرایش‌های دینی نیست، بلکه آنچه اهمیت دارد، ایمان به خدا و روز قیامت و انجام عمل صالح است. نمی‌توان رحمت خدا را منحصر در ملت و قوم خاصی دانست؛ زیرا رحمت خدا ـ چنان‌که قرآن می‌گوید: ـ همه چیز را شامل می‌شود. در اینجا باید به این نکته توجه داشت که قرآن، خدا را از هر چیزی منزه می‌داند و هیچ چیزی را همانند او نمی‌داند: «لیس کمثله شیء؛ و خدا خود را به هیچ چیزی جز به رحمت ملزم نساخته است». قرآن این التزام را درچندین آیه طرح کرده است: «کتب علی نفسه الرّحمه؛ [ خدا ] رحمت را بر خویشتن واجب گردانیده است».
رحمت به معنای محبت است و ژرفای این محبت در رابطه پدر و مادر و فرزند دیده می‌شود. واژه رحمت مشتق از رَحِم است. در حدیث آمده است: نخستین چیزی که خداوند آفرید، رحم است و یکی از نام‌های خداوند نیز از همین واژه مشتق شده است. بنابراین، یکی از نقاط اشتراک ما مسلمانان و مسیحیان، امیدواری به رحمت خدای عزوجل است.

رابطه اسلام و مسیحیت

با این حال قرآن بر وجود رابطه‌ای متمایز و ویژه میان مسلمانان و مسیحیان تاکید می‌کند. قرآن به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) خطاب می‌کند:
«و لتجدنّ اشدّ الناس عداوه للذین آمنوا الیهود و الذین اشرکوا و لتجدنّ اقربهم مودّه للذین آمنوا الذین قالوا انّا نصاری؛

^[14] مائده/سوره5، آیه82.

مسلماً یهودیان و کسانی را که شرک ورزیده‌اند، دشمن‌ترین مردم نسبت به مؤمنان خواهی یافت و قطعاً کسانی را که گفتند: ما نصرانی هستیم، نزدیک‌ترین مردم در دوستی با مؤمنان خواهی یافت».
واژه «یهود» در کاربرد قرآنی و یا بیش‌تر کاربردهای قرآنی آن، اشاره به بنی‌اسرائیل و یا یهود ـ به عنوان ملتی که در قرن‌های متوالی جریان داشته است ـ و نیز به یهودیان مدینه که اسلام را رقیب قدرت اقتصادی و اجتماعی خود می‌دیدند، اشاره دارد؛ اما چرا قرآن می‌گوید: «الذین قالوا انّا نصاری»؛ یعنی کسانی که می‌گویند ما نصرانی هستیم، و نمی‌گوید کسانی که نصرانی هستند؛ زیرا قرآن گواهی می‌دهد و چه بسا گرایش ایشان نیز همانند گرایش اعراب بدوی باشد:
«قالت الاعراب آمنّا قل لم تؤمنوا و لکن قولوا اسلمنا؛

^[15] حجرات/سوره49، آیه14.

[ برخی از ] بادیه نشینان گفتند: ایمان آوردیم. بگو: ایمان نیاورده‌اید، ولی بگویید: اسلام آوردیم».
بنابراین، نقل سخن نصارا که گفتند: انّا نصاری برای تصریح بر گواهی است.
پرسش‌هایی درباره نصارا در قرآن مطرح شده است که آیا آنان مسیحیان‌اند و یا به عبارت روشن‌تر آیا آنان از مسیحیان روم و بیزانس هستند؟ ما نمی‌توانیم بگوییم که نصارای شبه جزیره عربستان، مسیحی نبوده‌اند و الهیات‌شان را هم جدا از الهیات کشیشان ارتدکس یا کشیشان شرقی و غربی کلیسای نخست نمی‌بینیم.

دلیل دوستی نصارا با مؤمنان

قرآن دلیل دوستی نصارا با مؤمنان را چنین توضیح می‌دهد:
«ذلک بانّ منهم قسّیسین و رهباناً و انّهم لایستکبرون. و اذا سمعوا ما انزل الی الرسول تری اعینهم تفیض من الدمع ممّا عرفوا من الحق؛

^[16] مائده/سوره5، آیه82-83.

زیرا برخی از آنان، دانشمندان و رهبانانی هستند که تکبر نمی‌ورزند، و چون آنچه را به سوی این پیامبر نازل شده بشنوند، می‌بینی بر اثر آن حقیقتی که شناخته‌اند، اشک از چشمهاشان سرازیر می‌شود».
مهم‌ترین نکاتی که در این آیات بدان اشاره رفته، این است که نصارا استکبار نمی‌ورزند؛ یعنی دچار حالت استکباری ـ که ابلیس را از محضر الهی دور کرد ـ نمی‌شوند و در آخرت وارد بهشت خواهند شد.
قرآن «ترک دنیا»ی مسیحیان را محکوم نکرده است:
«و رهبانیه ابتدعوها ما کتبناها علیهم الاّ ابتغاء رضوان الله؛

^[17] حدید/سوره57، آیه27.

و [ اما ] ترک دنیایی که از پیش خود درآوردند، ما آن را برایشان مقرر نکردیم، مگر برای آن که کسب خشنودی خدا کنند».
بدعت همواره ناپسند نیست. بدعت پسندیده هم داریم، اما سئوال این است که آیا مسیحیان حق رعایت رهبانیت (ترک دنیا) را داشتند؟ به نظر من تاریخ باید به این سئوال پاسخ بدهد.
در سوره آل عمران، قرآن اشاره می‌کند که از جمله اهل کتاب این گروه هستند: «امّه قائمه یتلون آیات الله آناء اللیل و هم یسجدون؛

^[18] آل عمران/سوره3، آیه113.

گروهی درست کردارند که آیات الهی را در دل شب می‌خوانند و سر به سجده می‌نهند».
مسلمانان از رهبانان عبادت پیشه‌ای که در بیابان‌ها زندگی می‌کردند، چیزهای فراوانی ـ به ویژه از میراث معنوی و روحانی‌شان ـ آموختند. چه بسا این سخن درست باشد که غنای معنوی عرفان اسلامی، نتیجه تعامل عقیده اسلامی با زهد رهبانی‌ای است که در صحرای شبه جزیره عربستان و صحرای سوریه و دیگر قلمروهای دولت اسلامی و زبان عربی وجود داشته است.

تفسیر و تأویل قرآن

قرآن کریم به روابط مسیحیان و مسلمانان به چشم روابطی ویژه می‌نگرد، اما قرآن هم مانند هر کتاب مقدس دیگری همواره مورد تفسیر و تاویل است و دارای معانی فراوان:
«قل لو کان البحر مداداً لکلمات ربّی لنفد البحر قبل ان تنفد کلمات ربّی؛

^[19] کهف/سوره18، آیه109.

بگو: اگر دریا برای کلمات پروردگارم مرکّب شود، پیش از آن که کلمات پروردگارم پایان پذیرد، قطعاً دریا پایان می‌یابد»