فایل ورد مقاله بررسی تمایزات نمودی عمده و زمان در زبان فارسی و تقسیم بندی افعال ماضی و مضارع در زبان فارسی

چکیده

مقاله حاضر با رویکرد توصیفی به نمود و انواع مختلف آن و تمایزات نمودی عمده در زبان فارسی می پردازد. فرضیه ای که طبق آن مقاله به پیش می رود، این است که هر فعل می تواند بیش از یک نمود داشته باشد. به طور کلی، مقوله دستوری زمان دستوری و نمود بیانگر شیوه مفهومی ساختن زمان و مشاهده ساختار رخدادهای فعل توسط گویندگان یک زبان است. زمان دستوری/ نمود در زبان فارسی با معیار موقعیت زمان دستوری رخداد فعل و مشاهده ساختار رخداد فعل و معنای ذاتی افعال و معنای برآمده از بافت تحلیل می گردد و نشان می دهیم که جنبه حائز اهمیت کاربرد زمان دستوری در تأثیر متقابل مقولات زبانی در ارائه معانی مختلف است.

کلیدواژه ها: نمود دستوری، نمود معنایی، نمود کامل، نمود ناقص، نمود لحظه ای، نمود تداومی

مقدمه

در دستور سنتی مفهوم نمود با زمان دستوری آمیخته شده است. در فارسی امروز بیشتر تمرکز بر روی نمود دستوری افعال است. با رویکردی توصیفی و با در نظر گرفتن ساخت صوری و معنای ذاتی افعال و همچنین بافت، ادعا می شود که فعل می تواند بیش از یک نمود داشته باشد که در دستور نوین به بعضی از این نمودها معنایی اشاره شده است.

در این مقاله پس از بررسی دیدگاه هایی درباره نمود و زمان دستوری و تمایزات نمودی عمده به ارتباط میان ساخت صوری و معنای افعال پرداخته می شود.

مباحت مورد بررسی در این بخش: تعریف نمود دستوری، تفاوت میان زمان دستوری و نمود، تفاوت نمود کامل با نمود ناقص، نمود در زبان فارسی، تفاوت زمان با زمان دستوری، تقسیم بندی افعال طبق نمود دستوری، ناکارایی ساخت صوری به تنهایی در تعیین نمود و همسویی ساخت صوری و معنا، نمود لحظه ای و تداومی، برخی نمودهای معنایی در زبان فارسی.

1. تقسیم بندی افعال ماضی و مضارع در زبان فارسی بر پایه ساخت صوری

2 -1. افعال با نمود ناقص

ماضی استمراری (می رفتم)، ماضی ملموس (داشتم می رفتم)، ماضی نقلی مستمر (می رفته ام)، ماضی نقلی ملموس (داشته ام می رفته ام)، مضاع اخباری (می روم)، مضارع ملموس (دارم می روم)، مضاع التزامی (بروم).

2-2. افعال با نمود کامل

ماضی مطلق (رفتم)، ماضی نقلی (رفته ام)، ماضی بعید (رفته بودم)، ماضی ابعد (رفته بوده ام)، ماضی التزامی (رفته باشم).