توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ابن‌داعي المهدي لدين‌الله‌ دارای 42 اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ريختگي احتمالي در متون زير ،دليل ان کپي کردن اين مطالب از داخل فایل مي باشد و در فايل اصلي پاورپوینت کامل ابن‌داعي المهدي لدين‌الله‌،به هيچ وجه بهم ريختگي وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ابن‌داعي المهدي لدين‌الله‌ :

پاورپوینت کامل ابن‌داعي المهدي لدين‌الله‌ ابوعبدالله‌ محمد بن‌ حسن‌ علوی

---

اِبْن‌ِداعی‌، ابوعبدالله‌ محمد بن‌ حسن‌ بن‌ قاسم‌ بن‌ حسن‌ علوی ملقب‌ به‌ المهدی لدین‌ الله‌ (304- 359ق‌/916-970م‌)، دانشمند و فقیه‌ علوی که‌ در زمان‌ معزالدوله دیلمی‌ شورش‌ کرد و یک‌ چند بر گیلان‌ و نواحی‌ اطراف‌ آن‌ تسلط یافت‌.

فهرست مندرجات

1 - پیشینه
2 - پیوستن ابن‌داعی به معزالدوله‌
3 - قیام وی
4 - مبارزه با میر کا بن‌ ابوالفضل‌
5 - فرزندان ابن‌داعی
6 - فهرست منابع
7 - پانویس
8 - منبع

پیشینه

وی در دیلم‌ زاده‌ شد و در جوانی‌ زمانی‌ که‌ معزالدوله‌ در اهواز بود، نزد وی شتافت‌

^[1] ابن‌عنبه‌، احمد، عمده الطالب‌، ج1، ص84، به‌ کوشش‌ محمد حسین‌ آل‌ الطالقانی‌، نجف‌، 1380ق‌/1961م‌.

و از آن‌جا برای کسب‌ دانش‌ به‌ بغداد رفت‌. ابن‌عنبه‌ گزارش‌ مفصلی‌ از زندگی‌ او آورده‌ که‌ بیشتر مطالب‌ آن‌ در منابع‌ دیگر نیست‌. با این‌همه‌، میان‌ عمده الطالب‌ و منابع‌ دیگر چندان‌ مطالب‌ مشترک‌ می‌توان‌ یافت‌ که‌ درستی‌ اطلاعات‌ منحصر به‌ فرد او را تأیید می‌کند. به‌ گفته وی، ابن‌داعی‌ چندی پس‌ از پیوستن‌ به‌ معزالدوله‌ و هنگامی‌ که‌ در بغداد بود، مخفیانه‌ سر به‌ مخالفت‌ برداشت‌. گروهی‌ از دیلمیان‌ بغداد با او هماهنگ‌ شدند. معزالدوله‌ پس‌ از وقوف‌ بر این‌ خبر، او را به‌ زندان‌ افکند و دیلمیان‌ و کسان‌ دیگر را که‌ به‌ او پیوسته‌ بودند، دستگیر و گروهی‌ را آواره‌ و تبعید کرد. معزالدوله‌ بعدها ابن‌داعی‌ را به‌ فارس‌ نزد برادر خود عمادالدوله‌ فرستاد و عمادالدوله‌ او را به‌ ابوطالب‌ نوبندجانی‌ سپرد، و وی ابن‌داعی‌ را در قلعه اکوسان‌ زندانی‌ کرد. پس‌ از آنکه‌ یک‌ سال‌ و دو ماه‌ در آن‌ زندان‌ به‌ سر برد، ابراهیم‌ بن‌ کاسک‌ دیلمی‌ به‌ شفاعت‌ از او پرداخت‌. عمادالدوله‌ به‌ این‌ شرط حاضر به‌ آزادی او شد که‌ ابن‌داعی‌ تغییر لباس‌ داده‌، قبا بپوشد. آنگاه‌ ابراهیم‌ او را با خود به‌ کرمان‌ برد، پس‌ از چندی ابوعلی‌ بن‌ الیاس‌ فرمانروای کرمان‌ او را دستگیر کرد، اما در جنگی‌ که‌ ابوعلی‌ با ابراهیم‌ کرد، ابن‌داعی‌ فرار کرد و به‌ منوجان‌ در مکران‌ گریخت‌. در آن‌جا زیدیان‌ به‌ او پیوستند. چون‌ ابن‌معدان‌ فرمانروای آن‌ ناحیه‌ از این‌ موضوع‌ آگاه‌ شد، او را دستگیر کرد و به‌ عمان‌ فرستاد. در آن‌جا زیدیان‌ عمان‌ پنهانی‌ با وی بیعت‌ کردند. هنگامی‌ که‌ فرمانروای عمان‌ از فعالیت‌های او با خبر شد، وی را به‌ بصره‌ تبعید کرد. در بصره‌ نیز گروهی‌ از گیلیان‌ و دیلمیان‌ به‌ او پیوستند. ابویوسف‌ حاکم‌ شهر، در آغاز او را زندانی‌ کرد، آنگاه‌ روستایی‌ به‌ 5 هزار درهم‌ به‌ اقطاع‌ ابن‌داعی‌ داد، وی سال‌ها در آن‌ شهر زیست‌، سپس‌ برای زیارت‌ حج‌ اجازه‌ گرفت‌ و به‌ اهواز رفت‌ و از طریق‌ بغداد راه‌ حجاز در پیش‌ گرفت‌ و در بازگشت‌ بغداد را مقر خود قرار داد.

^[2] ابن‌عنبه‌، احمد، عمده الطالب‌، ج1، ص84 - 85، به‌ کوشش‌ محمد حسین‌ آل‌ الطالقانی‌، نجف‌، 1380ق‌/1961م‌.

در این‌ شهر فقه‌ و کلام‌ را نزد ابوالحسن‌ کرخی‌ و حسین‌ بن‌ علی‌ بصری نیک‌ فراگرفت‌، چنانکه‌ خود مجلس‌ درس‌ و فتوا برپا داشت‌.

^[3] ذهبی‌، محمد، سیر اعلام‌ النبلاء، ج16، ص115، به‌ کوشش‌ شعیب‌ ارنؤوط و اکرم‌ البوشی‌، بیروت‌، 1404ق‌/1984م‌.

^[4] ابن‌عنبه‌، احمد، عمده الطالب‌، ج1، ص84 - 85، به‌ کوشش‌ محمد حسین‌ آل‌ الطالقانی‌، نجف‌، 1380ق‌/1961م‌.

پیوستن ابن‌داعی به معزالدوله‌

ابن‌داعی‌ در بغداد بار دیگر به‌ معزالدوله‌ پیوست‌ و گویا در شمار سرداران‌ سپاه‌ او درآمد. به‌ گفته ابن‌اثیر در نبردی که‌ میان‌ معزالدوله‌ و توزون‌ روی داد (232ق‌/944م‌)، معزالدوله‌ شکست‌ خورد و 14 تن‌ از سران‌ لشکر او از جمله‌ ابن‌داعی‌ به‌ اسارت‌ توزون‌ درآمدند.

^[5] ابن‌اثیر، الکامل‌، ج8، ص408- 409.

پس‌ از این‌ واقعه‌ بایستی‌ ابوعبدالله‌ از کارهای نظامی‌ و سیاسی‌ کنار رفته‌ باشد، چه‌ گفته‌اند که‌ در 348ق‌/959م‌ معزالدوله‌ از او خواست‌ که‌ به‌ خدمتش‌ درآید و نقابت‌ علویان‌ بغداد را بپذیرد. ابن‌داعی‌ در آغاز نپذیرفت‌، لیکن‌ سرانجام‌ پافشاری معزالدوله‌ سبب‌ شد که‌ بدین‌ کار تن‌ در دهد. معزالدوله‌ در گرامیداشت‌ ابن‌داعی‌ مبالغه‌ می‌کرد. هنگامی‌ که‌ بیمار شد از او خواست‌ که‌ برایش‌ قرآن‌ بخواند، و چون‌ وی این‌ کار را کرد، معزالدوله‌ دست‌ او را بوسید.

^[6] ابن‌عنبه‌، احمد، عمده الطالب‌، ج1، ص85، به‌ کوشش‌ محمد حسین‌ آل‌ الطالقانی‌، نجف‌، 1380ق‌/1961م‌.

همچنین‌ قسمتی‌ از سواد را که‌ درآمدِ سالانه‌ آن‌ حدود 5 هزار درهم‌ بود، به‌ اقطاع‌ او داد و وی در گرفتن‌ این‌ اقطاع‌ اینگونه‌ توجیه‌ کرد که‌ حق‌ علویان‌ از بیت‌ المال‌ است‌.

^[7] ابن‌عنبه‌، احمد، عمده الطالب‌، ج1، ص85، به‌ کوشش‌ محمد حسین‌ آل‌ الطالقانی‌، نجف‌، 1380ق‌/1961م‌.

ابن‌داعی‌ همچنان‌ در بغداد با احترام‌ می‌زیست‌، تا اینکه‌ به‌ تدریج‌ گروه‌ زیادی از علویان‌ و نیز دیلمیان‌ با او بیعت‌ و وی را به‌ شورش‌ تشویق‌ کردند، اما او از معزالدوله‌ هراس‌ داشت‌ و تا زمانی‌ که‌ وی در بغداد بود، کار خود را آغاز نکرد و تا 352ق‌ همچنان‌ نزد معزالدوله‌ مقرب‌ بود. در این‌ سال‌ به‌ سفارش‌ ابن‌داعی‌، ابن‌ابی‌ الشوارب‌ (ه م‌) قاضی‌ بی‌کفایت‌ و رشوه‌خوار بغداد از کار برکنار شد.

^[8] همدانی‌، محمد، تکمله تاریخ‌ الطبری، ج1، ص183-184، به‌ کوشش‌ آلبرت‌ یوسف‌ کنعان‌، بیروت‌، 1961م‌.

قیام وی

در 353ق‌ معزالدوله‌ به‌ قصد نبرد با ابن‌حمدان‌ به‌ سوی موصل‌ شتافت‌. ابن‌داعی‌ که‌ در پی‌ فرصت‌ مناسب‌ بود، روزی در نزد عزالدوله‌ فرزند معزالدوله‌ که‌ در غیاب‌ پدر، قائم‌ مقام‌ او بود، موضوعی‌ را بهانه‌ ساخت‌ و پرخاش‌ کنان‌ با گروه‌ اندکی‌ از یاران‌ خود از بغداد بیرون‌ رفت‌ و خانواده‌ خود را بر جای نهاد و در اواخر شوال‌ 353 راه‌ دیلم‌ در پیش‌ گرفت‌ و پس‌ از چندی به‌ هوسم‌ (رودسر) رسید و در آن‌جا قیام‌ را آشکار ساخت‌.

^[9] مسکویه‌، احمد، تجارب‌ الامم‌، ج6، ص207، به‌ کوشش‌ آمدروز، قاهره‌، 1961م‌.

^[10] ابن‌اثیر، الکامل‌، ج8، ص555.

^[11] ذهبی‌، محمد، سیر اعلام‌ النبلاء، ج16، ص116، به‌ کوشش‌ شعیب‌ ارنؤوط و اکرم‌ البوشی‌، بیروت‌، 1404ق‌/1984م‌.

^[12] ابن‌عنبه‌، احمد، عمده الطالب‌، ج1، ص86، به‌ کوشش‌ محمد حسین‌ آل‌ الطالقانی‌، نجف‌، 1380ق‌/1961م‌.

در هوسم‌ گروه‌ زیادی از دیلمیان‌ به‌ وی پیوستند و به‌ عنوان‌ امام‌ با او بیعت‌ کردند. ابن‌داعی‌ در آن‌جا زهد پیشه‌ کرد و همواره‌ لباسی‌ از پشم‌ سفید برتن‌ داشت‌ و در سینه‌اش‌ قرآنی‌ گشوده‌ آویخته‌ بود. در این‌ هنگام‌ لقب‌ «المهدی لدین‌ الله‌ القائم‌ لحق‌ الله‌» داشت‌. پس‌ لشکر زیادی گرد آورد و آهنگ‌ گشودن‌ نواحی‌ اطراف‌